Hallo beste mensen,

30°C om 10 uur ‘s ochtends is hier normaal een lekkere warmte, maar als we vandaag buiten komen is het bewolkt en drukkend warm.Elly gaat met een tasje speelgoed naar een kinder appartement en deelt uit en knuffelt met ze. Heerlijk om te zien hoe gek sommigen kunnen zijn met een simpel speelgoedje. De kindjes zwermen om haar heen en als ze een foto wil maken is er altijd wel een ander kind die ook op de foto wil en er met een arm been of hoofd voor springt.

Bejaardenspreekuur
Samen gaan we hierna naar de bejaarden, want tussen 10 en 12 komt de dokter de oudjes bezoeken. Ze kennen ons en we groeten overal met “Bon jour, Ca va?”.
De dokter blijkt een net geklede jonge vrouw te zijn die bijna is afgestudeerd. Zij is geïnteresseerd in hoe wij het in Nederland zouden doen en opnieuw proberen we zo goed en kwaad mogelijk een en ander uit te leggen. Wel jammer dat zij geen Engels spreekt. Al snel werken we mee in de routine van bloeddruk meten, noteren, meekijken. Even later zit ik zelfs op mijn voorstel de necrose(dood weefsel) weg te knippen van de teen van een oude dame.
Zij heeft ernstige diabetes en voelt niets meer aan die teen. Met een verband met een overdaad aan jodium verlaat zij de kamer.

Privacy
Het was trouwens wel lachen. In de spreekkamer van de arts staat een bank en daar zitten dan 6 patienten te wachten op hun beurt, terwijl 50 cm verderop de arts een patient onderzoekt en bevraagd. Niks privacy. Op een gegeven moment werd een patiente zittend op de stoel onder haar rok onderzocht wegens een blaasverzakking! Voor hier volkomen normaal net zoals dat buiten de poort mannen overal wildplassen. Dus gewoon in een drukke straat tegen een muur of boom.

Richting grens
We moeten nog opschieten en verlaten het zwaar uitgelopen spreekuur, nuttigen een snelle hap en springen in de auto. Samen met nog 4 anderen gaan we met Johan richting Dominicaanse Republiek om daar de touringcar met het Nederlandse medische team op te halen. Johan heeft een flinke stapel papieren bij zich met hierbij de officiële toestemming voor invoer van medische hulpgoederen die hij enkele dagen geleden met veel moeite op het ministerie kreeg.

Onderweg
De rit naar de grens is de moeite waard. Prachtige panorama’s van bergen en de bekende armoedige dorpen en stukken slechte weg met kuilen waar je stapvoets door moet. Als we  bijna bij de grens zijn rijden we nog langs een kolossaal meer. Langs het meer is de weg superslecht, omdat grote stukken weg na de voorlaatste orkaan zijn weggespoeld zodat je hier slechts stapvoets door grote plassen kunt rijden. Weer autosafari dus.

Spannend
Bij de grens ontmoeten we vlot de bus met team en 6 palets hulpgoederen bij zich.
Het wordt nog spannend als de een na de andere douane beambte zich bemoeit met de inhoud van de bus en de benodigde papierwinkel. Afgelopen jaar is er, blijkt, heel veel illegaal het land ingesmokkeld onder het mom van hulpgoederen. Terecht zijn de regels en toezicht daarom verscherpt. De kans lijkt af te nemen om het team over de grens te krijgen, maar met de overtuigingskracht van Johan en onze schietgebeden verschijnt er plots een hoge douanebeambte die uiteindelijk voor rede vatbaar is en mogen we door!
We hoefden zelfs geen €1300,- aan belasting over de goederen te betalen.Gejuich gaat op. Een ontroerend moment.

Veilig thuis
De reis duurt veel langer door de minder wendbare bus en enorme opstoppingen, maar we komen veilig thuis en helpen samen met een grote groep mensen de bus leeg halen
Morgen ga ik(John) met het medisch team meehelpen om alles een plek te geven en willen we zo snel mogelijk de kampen in.

Voila! weer een dag omgevlogen.

Tot blogs
John en Elly