Laatste dagen en afscheid...

Donderdag zijn we met samen met Gert-Jan naar het straatkinderen project gereden om daar nog even te huggen en afscheid te nemen. We zagen en hoorden niets toen we voor de poort uitstapten terwijl de andere keren altijd de stemmen van de kinderen al buiten te horen waren. De kinderen kregen echter les en waren muisstil. We voelden dat we stoorden in de les en namen een laatste foto en zwaaiden gedag. Mooi om te zien dat straat kids zo opgevangen worden en al aan het veranderen zijn.

Hierna zijn we verder gereden door de buurt rondom het kinderdorp om de huisjes te zien die Gert-Jan en andere vrijwilligers gebouwd hebben. Het was toch weer schrijnend om de leefomgeving te zien waar mensen proberen te overleven.
Mooi dat er al enkele eenvoudige huisjes staan die meer beschermen dan een golfplaten of lemen hutje. Met heel eenvoudige middelen moeten de dragende betonnen delen gemaakt worden, dus hier en daar was de ijzeren wapening te zien.
Moeilijke keuzen zijn gemaakt om van het budget wat door giften uit NL mogelijk is gemaakt 4 huisjes te maken of 1 a 2 huisjes waar ook een betonnen dak en een toiletvoorziening bij zit. Voorlopig is gekozen voor de eenvoudigste vorm.
Mensen zijn blij, maar vragen toch ook elke keer of er nog wat bij kan. Logisch toch?

‘s Middags zijn we bij de bejaarden geweest. Ook toen ervaarden de mensen onze komst weer als een feestje, want we bliezen met enkele medewerkers ballonnen op en hingen ze als slinger door de eetzaal. De jonge man die onze aktiviteiten elke keer ondersteunde haalde direct de CD speler weer en al snel klonken de prachtige klanken van Creoolse gospel. Diverse bejaarden lieten ons hun creatieve kleurplaten zien en het hierop volgende afscheid was daarom voor ons niet gemakkelijk. We vertelden dat we de andere dag zouden vertrekken terug naar Nederland. De meesten vroegen wanneer we dan terug kwamen. Je zag de spijt in sommige ogen toen ik moest zeggen dat ik dat niet wist.
Door het besef dat je sommigen wellicht niet meer terug zou zien anders dan in de hemel moest ik wel even een traantje wegpinken.

Deze vrijdag vertrekken we. Nu we dan aan het eind van onze periode in Haïti zijn en we terugkijken weten we eigenlijk niet wat we moeten zeggen. Wat een ervaringen, wat een land, wat een mensen.
Hoogte- en dieptepunten wisselen elkaar hier dagelijks af.
Dankbaar voor de meer dan gastvrije ontvangst door Johan en Wilcie. Dankbaar voor alles wat hij ons heeft laten zien en verteld. Dankbaar voor de wijze lessen die we hier leerden.
Diep respect voor iemand die hier met een roeping iets tot stand heeft gebracht en dit al 30 jaar met bloed, zweet en tranen in stand houdt.
Bovenal dank aan de Onzichtbare door wie we leven en lief hebben.

Na de drukte van de afgelopen 2 dagen heerlijk thuis getut.
Samen met Johan en Wilcie even naar de bejaarden. Heerlijk om te zien dat en in de tuin en in de eetzaal overal gekleurd werd. Iedereen weer blij en dankbaar om je te zien. Een probleem, alle kleurplaten die we gebracht hadden zijn op. Gelukkig hadden we er nog 1 . Nu tekeningen van internet gehaald en in een dokument gezet zodat Johan als wij wegzijn zo af en toe wat kleurplaten kan brengen.
Later op de dag nog gezellig teruggegaan en toen draaide de muziek. Er hangt nu echt een gezellige sfeer. John nog even van een verzorgster haar knie verzorgd, daar was ze lelijk op gevallen.

Doordat we zo de tijd hadden konden we weer naar de tweelingmeisjes. We hebben samen de fles mogen geven. We hebben er een foto van maar dat koste wel wat moeite. Ze vonden het eng om een foto te nemen maar deste trotser toen het ook nog lukte.

Quiltles

Gisteren de tweede dag les gegeven op de vakschool. Vandaag waren er 19 vrouwen en 1 man gekomen. Toen ik op de vakschool aankwam zaten er overal dames te naaien. Iedereen probeerde zoveel mogelijk af te hebben. De grote stimulans was dat als het af was dat ze tussenvulling en achterkantstof uit de koffer kado kregen. Gisteren had ik toch de lat te hoog gelegd en stelde die 's morgens bij. Met het geleerde van maandag kunnen ze zelf verder. Op advies van Johan een A4 gemaakt met afbeeldingen en tekeningen die hebben ze dan als naslagwerk.
Ik gooi de boel een beetje om en laat ze 9 vierkanten maken en die op de juiste manier tot een blok maken. Toen we gingen eten was bijna iedereen ermee klaar.

De school had voor eten gezorgd dus iedereen een bord rijst met bonen en een kippebout, gezellig buiten met elkaar opgegeten.

Er staan behoorlijk wat naaimachines in het lokaal maar de meeste zagen het niet zitten om met de naaimachine te werken. Thuis hebben ze die mogelijkheid ook niet en doen het liefst alles met de hand. Ik had gedacht de blokken met een kruis te laten doorstikken maar kwam 's nachts gelukkig op het idee om daarvoor in de plaats de blokken met kralen te laten vastzetten. Ik had nog een prachtige zak vol dus keus genoeg. Het laatste randje was nog wel even flink zweten voor iedereen maar om 16.00 uur hadden de meeste een leuk resultaat. De kookjuf die ook meedraaide in de les vertelde dat ze een eigen bedrijf wil beginnen in het quilten, ik ben benieuwd! Ze nam aan het einde het initiatief voor echte speeches van verschillende leerlingen en een gezamelijk dank je wel lied. Dat deed me echt goed want deze dag was best stressig.
Iedereen nog even op de foto met het resultaat en wie weet tot ziens!

Klein leed
Dankzij jullie gebeden en/of meeleven na een hele dag “ontsluitings-weeën”,diarreeeee en 38,6 graden koorts, heb ik vandaag al de bocht gemaakt. Zo zeer dat ik samen met een verpleegkundige uit het Horizon team “even” een paar controle patienten zou zien. Dat leidde ertoe dat we in 5 uur tijd zo’n vijftig kleine en grote patiënten zagen die een check-up wilden.
Nou las ik in een vakblad dat Finse verpleegkundigen al medicatie voorschrijven, dus voelde ik me niet schuldig om voor enkele dagen medicatie mee te geven met uitleg. Improviseren moet je soms ook, want bij een man met oorpijn zonder duidelijke reden heb ik bij gebrek aan beter pijnstillende aambeienzalf in z’n oren gesmeerd. De man ging dolgelukkig weg! Wie weet leidt deze vondst wel tot een doorbraak in de KNO geneeskunde en heb ik met mijn latent talent helaas geen patent. Ho, John, stop met associëren, is de reizigers diarree naar je bol geschoten? Nee!
Alles kost veel tijd door vertaling en diverse afleiding(bijv. de vertaler die tussendoor telefoontjes aanneemt, grr). Het meeste was “klein leed”, maar een jongetje van 2 was er matig aan toe: suf en wat uitgedroogd. Geprobeerd hem ORS te geven(suiker en zout oplossing), maar hij werd dermate paniekerig dat we moeder met een literfles kant en klare oplossing hebben moeten laten gaan met advies een dokter te zoeken als het niet ging. Een infuus geven bij deze paniekaanval was onmogelijk. In Nederland is alles zo veel makkelijker! Sommigen denken misschien, had je niet zus of zo, maar dit is Haïti, het land van de onbegrensde onmogelijkheden.

Quilt-ster
Elly is vandaag de hele dag les wezen geven op de vakschool in het “couture” lokaal. De cursisten krijgen hier normaal les in tekenen en kleding maken. Vandaag ging het gastcollege over de mogelijkheden van het quilten. In het lokaal was het warm en weinig licht maar zoals zo vaak was Elly weer het zonnetje in huis en haar les met 25 leerlingen (normaal max.20) was dermate succesvol dat er tussendoor regelmatig een applaus klonk.  Ze had een powerpoint gemaakt, de beamer van de kerk geleend en liet diverse foto’s en voorbeelden zien. Haar carrière van coupeuse tot quilt-ster oogstte veel bewondering. Ze leerden heel basaal een quilt te ontwerpen met kartonnen mallen en de stofjes te knippen. Een groot enthousiasme ontstond toen de koffer met meegebrachte stofjes en dergelijke openging om onder iedereen gelijk te verdelen.
Opvallend hoe enorm slordig de meesten werken en dat je helaas door streng instrueren netjes werk af kunt laten leveren.  Morgen geeft ze nog een dag les en gaf wat huiswerk mee, maar sommigen moesten een uur naar huis rijden en hebben dan thuis niet genoeg licht om de lijntjes op de stof te zien. Het is hier namelijk om ongeveer 17.30 uur al donker in de Haïtiaanse winter. We zien wel!

Beestachtig
Mieke, onze huisgenote is vandaag weer meegeweest om voedsel te brengen naar de psychiatrie. Voedsel uitdelen betekent het recht van de sterkste,want ondanks dat er genoeg was voor alle patiënten, hadden de laatste 5 patienten niets. Dit betekent dat bewakers voor zichzelf en hun familie porties ingepikt hebben.  Het eten van een zwaar psychotische, naakte man, waar het eten naast was gezet werd trouwens door een varken ingepikt. Beestachtige taferelen waar geen woorden voor zijn. Wel leuk was het moment dat een van de patienten Elly's sandalen kreeg. Hij paste ze, smeet z'n ouwe weg en wandelde apetrots weg!

Hierbij vind je trouwens een link naar het filmpje van het Belgische journaal waar dit “ziekenhuis” te zien valt voor zover je het niet gezien hebt.
http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/journaal/2.13844/2.13845/1.940867

Weekendje " thuis "

Voor het eerst zal toch ik ,Elly, een keer het blog schrijven. Gisteren wilde we schrijven maar doordat er geen  internet was stelden we het een dagje uit. Gisteren heerlijk gegeten, John een lekker groot bord vol, maar helaas dat is ons niet goed bekomen. John is vannacht ziek geworden en ligt nog steeds op bed. Eerst alleen diareeremmers, toen ook ORS, en nu aan de speciale antibiotica die we meekregen van de GGD. Maar ach hij ligt in een mooi bed, kan naar de wc en krijgt medicijnen. Hier in Haiti zijn er velen die daar jaloers op zouden zijn.
Zaterdagochtend eerst weer even knuffelen met de tweeling, het klinkt gek maar in een paar dagen zien ze er al veel beter uit.

Daarna waren we getuigen van het oogsten van vele kokosnoten. Heerlijk zo'n boom in je achtertuin! We hebben er heerlijk van gesmuld! Dat zal toch wel goed geweest zijn?

Vandaag wilden we een eind komen met het uitzoeken van de medicijnen in de dokterspost van het bejaardenhuis. Wat een klus, maar we schieten op.
"Lekker "gegeten en nog even gezellig gespeeld met de kinderen van het dorp.
En wat ons s 'avonds overkomen is..een giga wolkbreuk..met recht een buitje voor het stof. Het rook gelijk lekker buiten, al het stof regende van de bomen. Maar hoe zullen ze dat in de tentenkampen hebben ervaren? Dat laat je dan niet los, het regent dan ineens zo hard dat het water niet weg kan stromen, wat zal dat een puinhoop geven.
Zondag alleen naar de kerk, John kwam heel even ,maar was na 10 minuten alweer verdwenen, het ging echt niet.
Aan het einde van de dienst kwam er weer een moeder haar kind brengen. Tegelijk stonden er wel 6 kinderen die graag naar school wilden en dat niet konden betalen. Het kindje wordt van de week getest en mag komen maar voor de 6 schoolkinderen is helaas geen geld meer beschikbaar.
Na de kerk een poosje met Johan zitten praten over de situatie hier. De aardbeving heeft er terecht voor gezorgd dat goed lopende projecten op de achtergrond zijn geschoven. De vele giften die binnen zijn gekomen na de aardbeving worden vooral gebruikt voor wederopbouw van de school en kerk. Op de foto zie je de fundering voor de school,achteraan komt de kerk. Er moet nu weer hard gewerkt worden om geld in te zamelen voor het draaiend houden van het kinderdorp, de school en het bejaardenhuis.

Vanmiddag ben ik eens al het speelgoed, kleurtjes enz. wat nog over was gaan sorteren en in 8 tasjes gedaan. Stuk voor stuk ben ik elk huis afgegaan en heb een tasje met kadootjes uit Nederland gebracht. Soms heb ik een foto kunnen nemen maar door het enthousiasme van de kinderen lukte dat eigenlijk niet. Het was wel een dankbare taak, allemaal blije snoetjes.

Zojuist alle spullen bij elkaar gepakt om morgen te gaan lesgeven op de vakschool, vind het best wel spannend!
Wij hopen en bidden dat John morgen weer opgeknapt is en dat we deze laatste week nog nuttig kunnen besteden.

Om 8.00 uur waren we in de nursery, de babyafdeling, want dan zouden de tweeling de fles krijgen. Beetje jammer dat ze al gedronken hadden toen we kwamen. Sommige tantes(verzorging) keken wel wat argwanend maar we hebben ze toch maar weer uit de wieg gehaald om even met ze te knuffelen. 

In het begin van ons verblijf hier vertelde Johan dat we ook nog een dagje naar het strand gingen. Voor ons hoeft zoiets niet, maar hij zei als je steeds bezig bent moet je ook wel eens ontspannen. Nou vandaag was het zover.

Om 9.00 uur vertrokken we over een grotendeels vernieuwd stuk asfaltweg. Onderweg zagen we weer de vallei met duizenden tenten en ook het terrein waar het grootste massagraf van Haïti is voor slachtoffers van de aardbeving. Daar was op 12 Januari de herdenking geweest, waarbij een gedenksteen werd onthuld.
Na een uur rijden kwamen we bij het strand, dat wil zeggen, bij een resort waar je $10 entree moest betalen om van de faciliteiten gebruik te mogen maken.
Wat een contrast als je al zoveel armoe hebt gezien en je nu een mooie omgeving ziet waar de boel geschilderd en onderhouden is.
We moesten al direct aan het begin opgeven wat we wilden eten en hoe laat en
verderop kwamen we op een klein strandje waar voortdurend verkopers om ons heen liepen met allerlei sieraden en schilderijtjes. Leuk voor thuis en de jongens verdienen er weer aan.
Wat een uitzicht, een schoon water en een heerlijke zeewater temperatuur van 26°C!
Tussen de middag werden we verwend met een Creools kipgerecht met mais,doperwtjes en frietjes voor $13 pp.

We zijn na zo’n dag uitgerust en verkleurd. Lekker z’n dagje er tussendoor, maar morgen weer naar de bejaarden en de kindjes hoor!
Nog een week dan eindigt ons avontuur. Het zal wel weer gek wezen om in het Hollandse leven te stappen

Liefs John en Elly

Heerlijk in het zonnetje ontbeten
Jojanneke, de verpleegkundige die we gisteren hier ontmoeten, kwam nog even koffie drinken en foto’s bekijken. Erg leuk verder bijgepraat. Haar hierna uitgezwaaid bij de poort.

Filmpje
We hebben samen met Johan het filmpje over de psychiatrie op het Belgische journaal bekeken.  De Belgen hebben 1½ uur beeld en geluid in enkele uren bewerkt tot een indrukwekkend document van 2,5 minuut. Chapeau!
Tot onze verbazing horen we van Johan dat de moeder met haar tweeling,waar we afgelopen zondag ineens zo mee bezig waren, vanochtend aan de poort stond en met een chauffeur naar het ziekenhuis is gereden voor een aidstest. We zijn benieuwd!

Het warme middageten werd weer bezorgd. Heerlijk dat we niet zelf hoeven te koken,want de keuken kookt voor alle medewerkers op het hele project er is vandaag opnieuw rijst met bruine bonen en wat kip. Het is best lekker en voedzaam.

Vakschool
We gaan vanmiddag naar de vakschool. Studenten kunnen hier  kiezen uit 8 verschillende vakopleidingen en één is mode. Elly gaat kijken en kennis maken om volgende week een aantal dagdelen op de “couture” les te kunnen geven.
Behoorlijke school, eenvoudig maar effectief en net als alle leerlingen en studenten op andere scholen loopt men ook hier in school uniform. Dat ziet er stijlvol uit.
Helaas kwam de docent niet opdagen en was ook niet te bereiken, dus moesten de leerlingen zich zelf vermaken. In Nederland zouden veel leerlingen mopperend of scheldend weggaan, maar hier ging men rustig zelf aan het werk en vertrok na enkele uren weer terug naar huis. Na een half uur op vervoer terug wachten vertrokken we weer over de stoffige hobbelwegen met links en rechts, voor en achter de doorlopende voorstelling van het Haïtiaanse straatleven.

Centre de Formation Professionel de Juvenile de Lilavois

Aangrijpend
Verrassing! Op het project zijn plots “onze” tweeling gearriveerd. Helaas weer zonder onze aanwezigheid.  Het was de bedoeling dat eerst de uitslag van de aidstest werd afgewacht, maar de moeder wegsturen kon niet en in telefonisch overleg met Johan werd besloten tot opname. Volgens Mieke en Gert-Jan die erbij waren was het zeer aangrijpend om te zien hoe een uitgeputte moeder met maagpijn van de honger huilend haar ondervoede baby’s kwam brengen. Opnieuw hielden ze het niet droog.
We gingen direct kijken naar de kleintjes. Wat aandoenlijk om zulke propjes weer te zien
Hopelijk mogen ze blijven en zullen we zolang we kunnen ze financieel adopteren.

Moeder Nicole met Geralda en Geraldine

Vervolg 12 Januari

Wat hebben we woensdag 12 Januari nog meer gedaan? Want jullie lezen wel mee, maar het is ook ons dagboek. Als je niets opschrijft weet je na enkele Haitiaanse dagen al niet meer wanneer je wat deed. En door het tijdverschil maken wij nog dingen mee terwijl jullie al op één oor liggen.

Bejaarden
‘s Morgens zijn we met z’n tweeën weer naar de bejaarden gegaan,
De gisteren gekochte radio/CD speler wordt aangezet met Haitiaans gospel. Johan en Wilcie hebben destijds ook nog aan de CD meegewerkt.
Elly heeft tamboerijnen meegenomen, het volume gaat op 10 en binnen de kortste keren komen enkele nieuwsgierige ouderen naar de eetzaal om mee te doen met een klein feestje. Op 4 trommels en tamboerijnen wordt a-ritmisch, maar vol overgave meegedaan op de melodieuze gospelklanken. We dansen met elkaar een slow-foxtrot en Elly swingt nog even met een charmante “grand moun” (bejaarde).

Dokterspost
Hierna gaan we verder in de dokterspost, want we hebben een oud burootje meegenomen wat nu de medicijntafel wordt. Verder mesten we de kasten uit, waarbij een enkele kakkerlak zich uit de voeten maakt
Vele spullen die ver over de houdbaarheidsdatum zijn halen we weg(er was ook genoeg actueel ”spul” hoor) Spullen die niet op een dokterspost voor ouderen horen, zetten we apart voor een ziekenhuis.

VRT
‘s Middags zaten we aan de rijst met bruine bonen(bijna dagelijks) en kip (soms), toen we ineens zagen dat de Belgische filmploeg van de VRT arriveerde. Mieke, onze Belgische huisgenote wilde ons meehebben en dus konden wij het journalistieke werk van dichtbij bekijken in de indrukwekkende, mensonterende omgeving van het psychiatrisch ziekenhuis. Wel, ziekenhuis is een veel te groot woord voor een groot park met hokken waar de patienten ‘s nachts in opgesloten worden. Sommigen verblijven dag en nacht in hun hok omdat ze te gevaarlijk zijn. Zo’n hok is letterlijk nog erger dan een paardenstal, want daar ligt nog stro op de grond. Men ligt op betonnen banken, soms letterlijk in hun eigen vuil. Sommige patienten lopen voortdurend naakt rond.
Vreemd hoe lief veel van deze mensen zijn. Ze genieten ook hier van een begroeting en een paar zinnen. 13 Januari  wordt het op de Belgische tv (VRT) om 13.00 uur in het journaal gemeld en ‘s avonds als een uitgebreid item van 20 minuten in “Ter Zake” om 19.00 uur. Kijken mensen!

Verpleegkundige

Tot onze stomme verbazing ontmoeten we thuis bij Johan ineens de verpleegkundige waar John via internet mee in contact was gekomen. Ze was via Bosnie en Bonaire nu weer terug op Haiti, maar had een vlucht gemist naar het noorden en kon overnachten bij Johan en Wilcie in huis. Lekker bijgekletst en foto’s en ervaringen uitgewisseld.

Medisch team exit
Het medisch team draait vanaf morgen niet meer op het project, maar alleen in een tentenkamp.  Er is echter nog genoeg te doen en plezier te beleven elders.

Vandaag precies een jaar geleden....

Vandaag precies een jaar geleden dat hier een verschrikkelijke ramp plaatsvond die het arme Haïti nog verder op z'n kop zette. In de stad is een herdenking bij de vrijwel ingestorte kathedraal. Ook Bill Clinton is hier nu op Haiti. Wij gaan daar niet heen,want hebben geen behoefte aan zoveel drukte.
Wij horen om 6.30 uur al muziek en zang uit de buurt. Ook op het project is er een herdenkingsdienst met hartstochtelijk zingen en getuigenis.
Vandaag zijn er gek genoeg geen patienten gekomen voor de medische post op het project. Dus heeerlijk buiten zijn, bloggen en genieten van de omgeving en de muziek van de dienst.

Dinsdag 11 Januari konden we helaas niet bloggen. De verbinding was supertraag of afwezig. Er zijn hier diverse mensen te gast aanwezig. Medisch team 10 personen, Lucille een Frans meisje die volgende week vertrekt. Mieke, Belgisch journaliste voor diverse kranten, Pierre, een Franse IT specialist, Gert-Jan uit Goes die hier een half jaar werkt.
Je begrijpt dat internet via een satelliet dan weleens hapert.

John begon net als gisteren weer mee te werken met het team hier op het project. Dit keer was het team dat gisteren in een kamp gewerkt had hier en dat gaf aanvankelijk wat strubbelingen, omdat ze zich niet voldoende hadden kunnen voorbereiden en ook onderling wat uit te praten hadden. Niet prettig om te ervaren en als je aanvankelijk geen vertaler hebt dan is het verrekte lastig werken, maar je doet wat je kan. Sommige mensen zaten al vanaf 6.30 uur te wachten en de eersten werden pas om 9.30 uur geholpen. Erg hè?
We verbazen ons met welk een soortgelijke klachten de mensen komen: hoofdpijn, maagpijn, zich rillerig voelen en vaginale infectie. De meeste klachten zijn een jaar geleden begonnen. Nee, het kwam niet door de aardbeving. Gek hè?

Elly gaat samen met Mieke, die in hetzelfde appartement slaapt, naar de geïmproviseerde school om wat te filmen. De buurtschool die hier op het project staat is een jaar geleden ingestort en zou deze periode herbouwd worden, maar de bouwmaterialen (23 zeecontainers) staan sinds November in de haven. Onderwijs gebeurd dus nog in houten barakken. Het ziet er kleurrijk uit omdat alle leerlingen schooluniformen dragen. Op het schoolplein word wat snoep en worstjes verkocht.

Elly heeft zich ook zeer nuttig gemaakt op het bejaardenproject. Ze is begonnen om, met goedkeuring van Johan, alles eens op te ruimen, met als gevolg dat er diverse dozen klaar staan om aan een ziekenhuis te geven, want wat moeten bijvoorbeeld bejaarden met 3 dozen vrouwencondooms, hihihi. Aanvankelijk was de oudste,verantwoordelijke verpleegkundige niet blij, want alles werd anders. Later kon die toch ook wel enthousiast worden toen ze zag dat er dingen beter van werden. Er komt kastruimte vrij en een buro om medicijnen uit te zetten, zodat het medicijnsysteem ook weer in ere hersteld wordt.

‘s Middags zijn we met een paar mensen de stad in gegaan. Dat gaat niet zomaar. Er moet een chauffeur en een auto beschikbaar zijn. Onderweg is het erg chaotisch en we moeten een paar keer omrijden. We komen aan bij een bedrijf wat bedden, bankstellen en wat elektrische apparaten verkoopt. Westerse prijzen, want alles is geïmporteerd. Het gaat nogal vreemd,want alleen met hulp van de Haïtiaanse chauffeur worden we geholpen en blijken we niet te kunnen kopen wat we zien. Een soort kijkshop dus. Uiteindelijk komen we met een CD speler en een koffiezetter naar buiten, maar vraag niet hoe. 2 waterkoelers die we voor Johan willen kopen kunnen we niet meenemen, want het magazijn is inmiddels dicht. Zo gaat alles hier. Het loopt altijd anders als je denkt of wilt.
Onderweg een paar schilderijtjes gekocht. Je weet niet of je in de maling wordt genomen, want er wordt door de verkopers naar elkaar gelachen, maar volgens de chauffeur is de prijs wel goed.

Laat en vermoeid door de reis komen we “thuis” en eten zelf gemaakte spaghetti!
Internetverbinding deed het niet goed, want onze Belgische journaliste zat filmpjes en foto’s te versturen, dus we laten het blog maar zitten.
Ze is trouwens helemaal hieperdepiep,want er komt morgen een Belgische cameraploeg naar het project om opnames te maken van het kinderdorp Bon Repos en van het psychiatrisch ziekenhuis. Mieke helemaal gelukkig,want ze wil graag dat het project ook in Belgie volop media aandacht krijgt! Dus komende dagen halen “we” wellicht zelfs het Belgisch journaal of actualiteits programma!

Maandag “another day in the office”, maar niet heus. Denk je op tijd op bed te liggen. Wordt je na een uur gewekt door je Franse huisgenote die haar sleutel vergat en nu alleen nog door onze slaapkamer naar binnen kon.Pfff

Het medische team van Horizon uit Nederland heeft zich vandaag opgesplitst. Een team is in een van de tentenkampen bezig. Het andere team blijft hier op het project.
Twee tropenartsen en twee verpleegkundigen hebben een post ingericht om patienten uit de buurt te behandelen. Ik doe zoals gisteren al gemeld de triage, het selecteren van patienten naar ernst. Nou, dat was een hele happening. Uit de buurt kwamen mensen met uiteenlopende klachtjes om gratis bekeken en behandeld te worden.

Het invullen van een formulier bleek nog het meeste tijd te kosten. Haitianen zeggen meestal eerst hun familienaam en dan hun voornaam en die Creoolse namen spreken ze zo onverstaanbaar uit dat je vertaling nodig hebt. Als die vertaler sommige letters in Engels dan weer in Frans spelt dan begrijp je dat je vaak de boel zit door te strepen.
Een keur van kwalen trok aan me voorbij. Ik moest soms ineens denken aan een oud liedje: hoofdpijn, reumatiek, waterleiding, gasfabriek van Tol Hansen.
Uiteindelijk hard gewerkt tussen 8.30 uur en 15.00 uur. Meer dan 50 patienten werden ingeschreven, beoordeeld, gewogen en behandeld met pillen,poeders,drankjes zalfjes en verbandjes.

Bij een jongetje werd een enorm pusabces op z’n rug onder plaatselijke verdoving geopend. Ja jongens, je gaat hier van vies naar advies.
Gelukkig geen cholerapatienten hier, maar in het andere team die vandaag 104 patienten in het tentenkamp zagen zijn er wel 3 patienten met verdenking cholera afgevoerd naar het kamp van artsen zonder grenzen.

Elly schreef: John was nog  maar net vertrokken en Wilcie kwam me al halen. Haar naaimachine was gemaakt en of ik maar “even“ 6 meter raam van gordijnen wilde voorzien. Ze had in een container 9 gordijnen gevonden, totaal niet op maat maar de stof was zo mooi. Ach dan maak je toch van 2 banen 1 langere, geen probleem. Is het iets te smal dan torn je gewoon wat plooien eruit. Alles ging tegen mijn Hollandse principes in, maar Wilcie was superblij en daar ging het om. Onze huiskamer gordijnen die wij in September verstuurd hebben via een container uit Nederland kan nog wel weken op zich laten wachten. Dus nu even voor een oplossing gezorgd. Johan en Wilcie slapen nog steeds in de aanbouw. De slaapkamer is te ver het huis in en Wilcie is nog steeds bang voor een aardbeving.

Daarna de eerste uren besteed in de dokterskamer van het bejaardenhuis. Uitzoeken, sorteren  en proberen overzicht te krijgen. Aanvraag voor nieuwe kasten gedaan en in een andere kast planken. Zo kan de voorraad kleding en handdoeken gesplitst worden van de medicijnen. Ik hoop echt dat ik binnen de 2 weken die we nog hebben het allemaal een beetje klaar heb.

De oudjes kijken echt tegen je op , komen dingen vragen, komen even langs voor een praatje.  Rondom het bejaardenhuis wonen een aantal gezinnetjes waarvan een van de kinderen ziek was. Hij kwam bij mij voor advies. Dus mee naar de dokterspost, naar “dokter” John. Naderhand wat speeltjes en kleurtjes gegeven en hij knapte alweer op!

Ondertussen was het 13.00 uur en vertrokken er verschillende auto’s naar de psychiatrische inrichting niet ver van ons dorp. Ik ga mee en kom in een ommuurd openlucht ziekenhuis. Geen elektriciteit, geen douche, geen sanitair, geen medicijnen , geen dokter echt haast niets. Er zijn nu een aantal houten huisjes geplaatst waar straks wat mensen in kunnen wonen. Er staan barakken die lijken op een gevangenis of meer een dierentuin. Hokken met tralies ervoor waar “mensen” in verblijven. Er zijn ongeveer 120 patienten die daar rondlopen tussen de varkens, geiten en schapen. 1x per week brengen Johan en Wilcie daar eten en drinken  naar toe. We scheppen op en delen uit. Het is een onwerkelijke film die voor me afdraait. Mieke de Belgische journaliste heeft een foto reportage gemaakt en schrijft nu een artikel voor de krant. Ze probeert iets op te zetten om geld in te zamelen om een sanitair blok neer te kunnen gaan zetten.

                                     

Ineens viel internet en de stroom uit. Vannacht is wel de stroom weer aan gegaan, met heel veel herrie want alle airco's gingen ineens tekeer, maar helaas het internet is zo sloom dat hij geen foto's wil laden. Ik blijf het proberen dan kunnen jullie je een betere voorstelling maken van deze dag.