Laatste dagen en afscheid...

Donderdag zijn we met samen met Gert-Jan naar het straatkinderen project gereden om daar nog even te huggen en afscheid te nemen. We zagen en hoorden niets toen we voor de poort uitstapten terwijl de andere keren altijd de stemmen van de kinderen al buiten te horen waren. De kinderen kregen echter les en waren muisstil. We voelden dat we stoorden in de les en namen een laatste foto en zwaaiden gedag. Mooi om te zien dat straat kids zo opgevangen worden en al aan het veranderen zijn.

Hierna zijn we verder gereden door de buurt rondom het kinderdorp om de huisjes te zien die Gert-Jan en andere vrijwilligers gebouwd hebben. Het was toch weer schrijnend om de leefomgeving te zien waar mensen proberen te overleven.
Mooi dat er al enkele eenvoudige huisjes staan die meer beschermen dan een golfplaten of lemen hutje. Met heel eenvoudige middelen moeten de dragende betonnen delen gemaakt worden, dus hier en daar was de ijzeren wapening te zien.
Moeilijke keuzen zijn gemaakt om van het budget wat door giften uit NL mogelijk is gemaakt 4 huisjes te maken of 1 a 2 huisjes waar ook een betonnen dak en een toiletvoorziening bij zit. Voorlopig is gekozen voor de eenvoudigste vorm.
Mensen zijn blij, maar vragen toch ook elke keer of er nog wat bij kan. Logisch toch?

‘s Middags zijn we bij de bejaarden geweest. Ook toen ervaarden de mensen onze komst weer als een feestje, want we bliezen met enkele medewerkers ballonnen op en hingen ze als slinger door de eetzaal. De jonge man die onze aktiviteiten elke keer ondersteunde haalde direct de CD speler weer en al snel klonken de prachtige klanken van Creoolse gospel. Diverse bejaarden lieten ons hun creatieve kleurplaten zien en het hierop volgende afscheid was daarom voor ons niet gemakkelijk. We vertelden dat we de andere dag zouden vertrekken terug naar Nederland. De meesten vroegen wanneer we dan terug kwamen. Je zag de spijt in sommige ogen toen ik moest zeggen dat ik dat niet wist.
Door het besef dat je sommigen wellicht niet meer terug zou zien anders dan in de hemel moest ik wel even een traantje wegpinken.

Deze vrijdag vertrekken we. Nu we dan aan het eind van onze periode in Haïti zijn en we terugkijken weten we eigenlijk niet wat we moeten zeggen. Wat een ervaringen, wat een land, wat een mensen.
Hoogte- en dieptepunten wisselen elkaar hier dagelijks af.
Dankbaar voor de meer dan gastvrije ontvangst door Johan en Wilcie. Dankbaar voor alles wat hij ons heeft laten zien en verteld. Dankbaar voor de wijze lessen die we hier leerden.
Diep respect voor iemand die hier met een roeping iets tot stand heeft gebracht en dit al 30 jaar met bloed, zweet en tranen in stand houdt.
Bovenal dank aan de Onzichtbare door wie we leven en lief hebben.