1 Januari

Hallo lief thuisfront,

Geen dag is hier hetzelfde. De zaterdag begon heel rustig met zelfgemaakt ontbijtje in ons appartement. foto's en filmpjes selecteren. Internet proberen en blog van de dagen hiervoor publiceren. Heerlijk!

 Om ± 11.00 uur komt Johan ons de traditionele Haïtiaanse nieuwjaarssoep brengen. Pompoensoep waarin zoete aardappel, kip en wat groenten. Lekker en voedzaam. Buiten is het al lekker warm en we zien in de tuin een oranje duif. Johan had dat hier ook nooit gezien.

Sommigen vragen zich af hoe het met die haan gaat. Ik zie regelmatig kip in de maaltijden die geserveerd worden, maar tot op heden wordt ik nog steeds tussen half 4 en half 5 gewekt door deze minkukel ondanks dat ik oordoppen draag. ach, je went er ook aan.

We denken en praten veel over de situatie hier op het dorp en de soms schrijnende situatie met de bejaarden. Om 13.00 uur lopen we er rustig naar toe. Onderweg passeren we het bananenveld waar her en der zowaar alweer  bananen groeien. Je moet weten dat na de aardbeving de muren rond het dorp ingestort waren en alles van de bomen was gehaald.
Sinds de muren zijn hersteld groeien de bananen ook weer ongestoord.
Als we aankomen bij de bejaarden merken dat er geen verzorgenden zijn, terwijl er wel wat te doen is.
We horen dat de bejaarden ook de traditionele pompoensoep hebben gehad . Op de kleding van een aantal bejaarden zijn de resten nog ruim zichtbaar. Wel zielig, het meest zieke en verwarde mannetje ligt zonder matras met wat lakens om zich heen op het stalen bedframe. Niemand weet waar het matras is en de verzorgsters zijn weg. Als we even rondlopen zien we buiten een matras in de zon liggen. Blijkbaar had hij de boel weer ernstig bevuild, maar het ziet er nu schoon en droog uit en dus slepen we het matras weer naar binnen, takelen de man van bed en maken het weer op. Op een ander bed in de mannenzaal ligt een oude vrouw te slapen. Daarnaast zit een mannetje met een wat berustende blik. Ik grap nog of ze getrouwd zijn, maar dat blijkt niet het geval.
Zorg is hier dus minimaal en we proberen te bedenken hoe we het hier kunnen organiseren.


's Middags rijden we met Johan via de zwaar beschadigde binnenstad van Port-au Prince. Het is adembenemend en vrijwel onbeschrijflijk wat je ziet. Een jaar na de aardbeving is vrijwel alles nog even dramatisch. Het lijkt alsof je door een filmset van een rampenfilm rijdt. Overal puin en half ingestortte gebouwen waaronder mensen een handeltje met groenten,schoenen of wat dan ook hebben, terwijl de muren en het dak boven hen elk moment lijkt te kunnen instorten. Onbegrijpelijk!! Op veel plaatsen staan tentenkampen waar een park was. Hele stukken regeringsgebouwen zijn totaal verdwenen en ,volgens Johan, zijn meer dan 40% van alle ambtenaren die daar werkten bedolven.

We laten de puinhopen achter ons en rijden naar het privé ziekenhuis om Gert-Jan te bezoeken. Hij komt uit Rafael Goes en is hier een half jaar (levensloopregeling) om te helpen waar hij kan. Op een fantastische manier komt er geld binnen waar hij tot nu toe samen met een paar Haïtianen een eenvoudig huisje van gebouwd heeft. Op dit moment zouden ze al 4 huisjes kunnen bouwen met het geld wat ze samen gebracht hebben. Gelukkig gaat het stukken beter met hem. De aderontsteking neemt dankzij de rust en de anti-biotica af.

Op de terugweg halen we 2 belgen op van het vliegveld. Een van hen is een journaliste die vorig jaar als een van de eersten aanwezig was samen met het Belgische rescue-team "Be-fast" Zij heeft verschrikkelijke dingen gezien en meegemaakt en vertelde dat ze nu weer kwam onder andere om haar trauma te verwerken en een reportage te maken hoe het een jaar later is. We kunnen goed met haar opschieten.

Eenmaal "thuis" eten we nog wat met de gasten in  luxere omstandigheden dan we vandaag onderweg zagen en gaan weer moe slapen

Warme groeten,

John en Elly