6 Januari

Gescheiden
Vandaag scheiden onze wegen zich. John blijft op het kinderdorp en haalt een huilend kind met snottebel even uit z'n bedje tot hij kalmeert en hij probeert wat met de verzorgsters te communiceren. Het is soms net "hints" het tv-spel uit de jaren 80.

Vandaag is ook de kinderarts dr. Nathalie op het kinderdorp.
Ik (John) breng de koffer met medicatie uit 't Lange Land Ziekenhuis op de onderzoek/spreekkamer en later zoeken de Haïtiaanse miss (verpleegkundige) en ik de medicatie uit. Ook dan is het weer erg lastig als je zelf beperkt Frans en zij geen Engels spreekt. Maar met handen en voeten werk en tekeningen komen we toch een heel eind. Je had ons moeten zien hoe we uitbeelden dat het ene middel voor de misselijkheid was en het andere gebruikt wordt bij obstipatie. Gelukkig was er verder niemand aanwezig, want het moet als een doodziek persoon geklonken hebben!

Ook wil ik even kijken bij Gert-Jan en wat verdere uitleg geven wat zijn kwaal(erysipelas) inhoudt en wat hij kan verwachten, maar als ik bij zijn appartement kom is er net wateroverlast geweest en staat hij de boel droog te vegen. Voor een echte Zeeuw als Gert-Jan is dat natuurlijk een eitje, want het motto voor de Zeeuwen na de watersnoodramp was ten slotte "Luctor et Emergo" (Ik worstel en kom boven)

Op pad
Voor mij (Elly) begon de dag al vroeg. Samen met een Haïtiaanse chauffeur ga ik met 2 journalisten en een Franse jongen op pad. We hebben een aantal wensen doorgegeven aan de chauffeur en hij maakt de route. De journalist voor het Nederlands Dagblad wil het liefst een interview met iemand van het volk. De Belgische journaliste wil graag vandaag mooie foto’s schieten. Eerst gaan we naar de wijk Delmas waar de Belgische herinneringen wil ophalen van een jaar geleden. We ontmoeten daar de directeur van het grote laboratorium van Haïti. We worden rondgeleid door alle speciale laboratoria, malaria, cholera, tbc. Allemaal een eigen afdeling. Super goed georganiseerd. Het is wel vreemd, zo’n mooi gebouw, zo rijk , en dat door de aardbeving. Zij hebben er goed aan verdiend, en nu ook weer aan de cholera. Voor het eerst zie ik dikke Haitianen!

Interview in de tuin van minister
We rijden vanuit Delmas richting stad. Als we voorbij het voormalige huis van de minister rijden zien we in de tuinen allemaal tenten. Het huis is onbewoonbaar en overal waar mogelijk heeft iemand een “tent“ gebouwd. We rijden het terrein op, vragen toestemming als pers, en mogen door. We wandelen het kamp in en direct komen er kinderen en mensen op ons af. Eigenlijk willen ze niet gefotografeerd worden, alleen als je er voor betaald.

Gerhard, journalist van het ND probeert een gesprek aan te gaan met een vrouw die langs de kant zit. Ze is net terug van Delmas waar ze plastic probeert te verkopen.Hij pakt papier en pen en vraagt of hij haar mag interviewen, de chauffeur dient als tolk.

Heeft u nog hoop mevrouw? ‘Als je geloofd in Jezus komt alles goed!’,zegt ze en glimlacht breeduit. Voor de aardbeving was ze lerares in Port–au–Prince. Hun zoontje van 7 hebben ze naar familie gestuurd, dat doet pijn,’hij komt terug hoor’ ,zegt ze hoopvol. Haar man is bouwvakker en probeert wat losse baantjes te krijgen. Als ze een dag geen plastic verkoopt kan ze een dag niet eten. De hulp in het kamp bestaat alleen nog uit water en zeep. Ze laat haar tent zien, schoon van uiterlijk maar als vloerbedekking modder en een vreselijke stank. We zijn ontroerd met zo’n verhaal. Ik koop een plastic waterkan voor 20 dollar en geef haar een goede week!


Ondertussen lopen er mensen van het Amerikaanse Rode Kruis pamfletten uit te delen. Ze geven voorlichting over cholera. Liefdevol doen ze voor hoe je cholera kunt voorkomen.

We gaan verder met onze tocht door het centrum. Overal weer de afvalhopen, rioolwater, ingestorte huizen en daartussen de mensen met hun kraampjes. Als we het raam opendoen om een foto te maken komt er een ondraaglijke lucht de auto in.

In een ander kamp
We komen uiteindelijk bij het ingezakte paleis. Hier in de parken tegenover het paleis staan veel tenten. De voorste rij tenten aan de straatkant is mooi blauw, later blijken er direct achter alleen maar schamele tentjes te staan, samen gepakt met stokken, golfplaten en zeilen. Kampleider  Carlos ziet ons verbaasd kijken en spreekt ons aan. Een vriendelijke man die ons direct in het Engels aanspreekt. Er vormt zich een groepje om ons heen, iedereen stelt zich voor en wil aandacht. Carlos begint direct te klagen over de hulp en de regering. Dit kamp bestaat uit ongeveer 2500 mensen dicht op elkaar. Ieder leeft voor zich. Als iemand iets aan geld heeft en eten kan kopen doet hij dat niet op het kamp, daar komt ruzie van. Er is nu een soort burgerwacht ingesteld, 50 mannen bewaken het kamp dag en nacht. Helaas kunnen ze niets doen aan het feit dat jonge meisjes zich al als prostituee verkopen om maar aan een beetje geld te komen. Zij zijn alleen voor diefstal en ruzie. We krijgen een rondleiding van Carlos en we hebben een hele stoet achter ons aan.

Foto’s zeggen meer dan duizend woorden, wat we hier zien is niet te omschrijven. Stil volg ik en voel me ellendig. We mogen soms binnen kijken en zien gezinnen in tenten van 2 bij 2 meter. In het midden is een waterpunt, alles eromheen is modder. Als we het kamp verlaten staan de tranen in mijn ogen en heb ik het echt moeilijk. We nemen Carlos mee naar de auto waar ik hem wat geld geef.
Ik mag een mooi schilderij uitzoeken, dat wordt een mooie herinnering aan een onmenselijke plaats!