30 en 31 December

Bejaarden
Johan heeft ons gevraagd om vooral het bejaardenhuis eens te gaan observeren en te kijken wat daar aan veranderd moet worden. Proberen te kijken met de ogen van een Haitiaan en niet vergelijken met de bejaardenhuizen in Nederland. We gaan naar het einde van het terrein en passeren de bakkerij, het vormingscentrum en wat huisjes waarvan we nog niet weten waar ze voor zijn.We komen op een soort binnenplaats met planten en bomen en een voetpad met bankjes waar de oudjes met elkaar zitten. Rechts en links de slaapzalen en aan het einde de eetzaal. Hier is gelukkig niet veel beschadigd, alleen scheuren in de muren en die zijn al gedicht.
Als wij in het huis komen weet iedereen dat direct en komen ze allemaal kijken. We werden rondgeleid door een lieve werkster daar.
Per slaapzaal zo’n 30 oudjes die veel op bed liggen. Ze hangen wat rond, zitten veel aan elkaars haren en staren wat voor zich uit. John spreekt met handen en voeten de verpleegkundige en probeert wijs te worden uit de verpleegkundige rapporten. We knuffelen met sommige oudjes, dat vinden ze heerlijk, en John maakt muziek op een ongestemde gitaar met 3 snaren, het klonk voor geen meter maar lol hadden ze wel.

Eten
Om 13.00 uur zouden ze eten en we waren wel benieuwd hoe dat ging. In de eetzaal staat een tafel met een tv erop. Te vies om in de buurt te komen maar juist daar leg ik even mijn fototoestel neer en hang wat om alles te bekijken. Oh, oh de blanken zijn er, dus moeten we nu toch maar even wat anders doen lijkt de verzorging te denken. Paniek. Er komt een dame en gaat de tv met mij eraf halen, direct honderden dode muggen die onder de tv zaten. We poetsen de tafel, er komen schone kleedjes en de tv kan er weer op. Leuke actie, speciaal voor mij. Ondertussen zijn er pas 3 die willen eten. Op de balie staan alle bakjes, pannetjes met eten te wachten, alles is opgeschept maar geen bewoner komt. De dames die gekookt hebben pakken een eigen bord, gaan naar buiten en gaan eten…Wij vragen om ons heen hoe nu te handelen. Ze zeggen dat ze het warm hebben en daarom niet komen. Maar het is zelfs winter, dus altijd warm, geen excuus. We gaan ze optrommelen. Het duurt tot bijna 14.00 uur maar dan hebben we bijna alle oudjes aan tafel. Er blijven er misschien 6 over die in hun bed eten omdat ze pijn hebben en niet naar de eetzaal willen. Ons doel voor vandaag is bereikt. We helpen nog even en gaan dan terug naar huis waar we zelf ook nog moeten eten.

Zwemmen!
Om half 3 verwachten we de straatkinderen. Eerst de jongens en even later de meisjes. We hebben een zwemfeest voor ze georganiseerd, want achter de huizen op het project is er een echt zwembad en dat wordt goed onderhouden en met velen gedeeld.
De 25 jongens komen om 3 uur en mogen eerst in het ondiepe. Even kijken wie er kan zwemmen. Dat zijn er toch een aantal. Ik herinner dat ik een opblaasbal gekregen heb. Dat is een succes. Heerlijk gespeeld met ze, wat een feest! Toen nog snoep en koek en het feest is compleet. De meisjes komen en spelen een stuk rustiger maar vinden het ook geweldig.
Gisteren is er een container aangekomen met kleding uit Martinique en er gaan veel kinderen met nieuwe kleren weg. Nog even naar het veld voor de kinderhuizen, alle kinderen gaan met elkaar dansen en zingen tot de auto komt die ze weer terug brengt. Allemaal in de vrachtauto staan en zo voorzichtig rijden naar huis. 5 minuten over een hobbelweg, in Nederland zou het nooit mogelijk zijn.
Moe maar voldaan eten we nog wat broodjes en gaan in ons eigen vertrek lekker even lezen.

Vrijdag oudejaarsdag.
Wat een gek idee, wakker worden op oudejaarsdag met 30 graden in Haïti. John gaat naar  de prive-kliniek om te zien hoe het met Gert-Jan gaat. Na een uitermate hobbelige, stoffige route waar alle aspecten van het Haïtiaanse buitenleven aan ons voorbijtrekken, wordt John bijna verkeerd afgeleverd. Foutje, bedankt!  Gelukkig gaat het met het been van Gert-Jan al veel beter.
Elly is intussen met Lucille, een Frans meisje van 19 jaar, die al maanden van huis is naar het straatkinderen project. We hebben thuis grote vellen papier aan elkaar gemaakt en daar een plattegrond op getekend. Ik neem de autootjes mee die we van Tim en Ruben Bout hebben gekregen en ook de grote tekendoos van Jan Gaasenbeek. We zijn er klaar voor. Als we daar aankomen zijn er 40 verlangende snoetjes die op je afspringen en je niet meer loslaten. Ze roepen je naam en willen dat je ook hun naam onthoud en steeds herhaald. De zak met autootjes was geweldig. Ze hadden alleen een kerstcadeautje gehad en verder niets aan speelgoed. Iedereen mocht er één. Wat een ruzie en gevechten, tja dat had ik kunnen verwachten met straatjochies. Wat een herrie, voordat we daar orde in hadden duurde het wel even. Ons Frans is niet goed, maar dan kom je er ineens wel uit. We verdeelden de kinderen in groepjes en begonnen uit te leggen wat we wilden. Nooit gehoord van luisteren, geen 10 minuten concentratie, wat is dat moeilijk. Sommige kinderen hebben een paar jaar school gehad, maar dat is dan jaren terug. De meesten komen zo van de straat en kennen geen regels. Maar wat zijn ze lief en wat willen ze veel knuffelen. Als er een vliegtuig overkomt komen er 2 vragen of ze mee mogen naar Nederland.

Foto's
Een fototoestel vinden de straatkinderen het einde , Elly probeert een foto van elk kind te gaan maken en dan volgende week uitprinten en fotolijstjes te maken. Voor ze het beseft is helaas de batterij op en zijn er pas 24 kinderen met naam op de foto. Maar ach dit was al een hele klus. Volgende keer verder.
We doen met elkaar stoelendans en dat was erg leuk. Dansen dat ze kunnen!
Als Johan en Wilcie ons komen halen zijn de kids weer superenthousiast.
Vrijwel elke autorit wordt gecombineerd met als gevolg dat je soms als haringen in een ton een uur onderweg bent. Vooral op deze oudjaarsdag is het druk op de wegen.Overal getoeter, auto's die kriskras van de weg gebruik maken. Wonderlijk dat we nog geen ongeluk hebben gezien

Elly belt met de telefoon van Johan naar onze familie in NL.Die zijn blij verrast. Op Haiti is het 6 uur vroeger en hier speelt oud-en nieuw niet zo'n rol, dus wel gek om door de telefoon het geknal van vuurwerk te horen. Onze hond is bij vrienden en hij zal het met het geknal wel moeilijk gehad hebben.
Of hebben Ruud en Ilonka hem gedrogeerd en opgesloten?
's Avonds zijn we best wat moe, maar we gaan nog even dapper door met wat hapjes en een drankje. Pascal heeft zelfs oliebollenbeslag uit NL verwerkt tot heerlijke oliebollen met poedersuiker en via CNN zien we het aftellen wereldwijd op Time Square
We kussen elkaar: Bon Annee(gelukkig nieuwjaar) Welkom 2011!