Vervolg 12 Januari

Wat hebben we woensdag 12 Januari nog meer gedaan? Want jullie lezen wel mee, maar het is ook ons dagboek. Als je niets opschrijft weet je na enkele Haitiaanse dagen al niet meer wanneer je wat deed. En door het tijdverschil maken wij nog dingen mee terwijl jullie al op één oor liggen.

Bejaarden
‘s Morgens zijn we met z’n tweeën weer naar de bejaarden gegaan,
De gisteren gekochte radio/CD speler wordt aangezet met Haitiaans gospel. Johan en Wilcie hebben destijds ook nog aan de CD meegewerkt.
Elly heeft tamboerijnen meegenomen, het volume gaat op 10 en binnen de kortste keren komen enkele nieuwsgierige ouderen naar de eetzaal om mee te doen met een klein feestje. Op 4 trommels en tamboerijnen wordt a-ritmisch, maar vol overgave meegedaan op de melodieuze gospelklanken. We dansen met elkaar een slow-foxtrot en Elly swingt nog even met een charmante “grand moun” (bejaarde).

Dokterspost
Hierna gaan we verder in de dokterspost, want we hebben een oud burootje meegenomen wat nu de medicijntafel wordt. Verder mesten we de kasten uit, waarbij een enkele kakkerlak zich uit de voeten maakt
Vele spullen die ver over de houdbaarheidsdatum zijn halen we weg(er was ook genoeg actueel ”spul” hoor) Spullen die niet op een dokterspost voor ouderen horen, zetten we apart voor een ziekenhuis.

VRT
‘s Middags zaten we aan de rijst met bruine bonen(bijna dagelijks) en kip (soms), toen we ineens zagen dat de Belgische filmploeg van de VRT arriveerde. Mieke, onze Belgische huisgenote wilde ons meehebben en dus konden wij het journalistieke werk van dichtbij bekijken in de indrukwekkende, mensonterende omgeving van het psychiatrisch ziekenhuis. Wel, ziekenhuis is een veel te groot woord voor een groot park met hokken waar de patienten ‘s nachts in opgesloten worden. Sommigen verblijven dag en nacht in hun hok omdat ze te gevaarlijk zijn. Zo’n hok is letterlijk nog erger dan een paardenstal, want daar ligt nog stro op de grond. Men ligt op betonnen banken, soms letterlijk in hun eigen vuil. Sommige patienten lopen voortdurend naakt rond.
Vreemd hoe lief veel van deze mensen zijn. Ze genieten ook hier van een begroeting en een paar zinnen. 13 Januari  wordt het op de Belgische tv (VRT) om 13.00 uur in het journaal gemeld en ‘s avonds als een uitgebreid item van 20 minuten in “Ter Zake” om 19.00 uur. Kijken mensen!

Verpleegkundige

Tot onze stomme verbazing ontmoeten we thuis bij Johan ineens de verpleegkundige waar John via internet mee in contact was gekomen. Ze was via Bosnie en Bonaire nu weer terug op Haiti, maar had een vlucht gemist naar het noorden en kon overnachten bij Johan en Wilcie in huis. Lekker bijgekletst en foto’s en ervaringen uitgewisseld.

Medisch team exit
Het medisch team draait vanaf morgen niet meer op het project, maar alleen in een tentenkamp.  Er is echter nog genoeg te doen en plezier te beleven elders.

Vandaag precies een jaar geleden....

Vandaag precies een jaar geleden dat hier een verschrikkelijke ramp plaatsvond die het arme Haïti nog verder op z'n kop zette. In de stad is een herdenking bij de vrijwel ingestorte kathedraal. Ook Bill Clinton is hier nu op Haiti. Wij gaan daar niet heen,want hebben geen behoefte aan zoveel drukte.
Wij horen om 6.30 uur al muziek en zang uit de buurt. Ook op het project is er een herdenkingsdienst met hartstochtelijk zingen en getuigenis.
Vandaag zijn er gek genoeg geen patienten gekomen voor de medische post op het project. Dus heeerlijk buiten zijn, bloggen en genieten van de omgeving en de muziek van de dienst.

Dinsdag 11 Januari konden we helaas niet bloggen. De verbinding was supertraag of afwezig. Er zijn hier diverse mensen te gast aanwezig. Medisch team 10 personen, Lucille een Frans meisje die volgende week vertrekt. Mieke, Belgisch journaliste voor diverse kranten, Pierre, een Franse IT specialist, Gert-Jan uit Goes die hier een half jaar werkt.
Je begrijpt dat internet via een satelliet dan weleens hapert.

John begon net als gisteren weer mee te werken met het team hier op het project. Dit keer was het team dat gisteren in een kamp gewerkt had hier en dat gaf aanvankelijk wat strubbelingen, omdat ze zich niet voldoende hadden kunnen voorbereiden en ook onderling wat uit te praten hadden. Niet prettig om te ervaren en als je aanvankelijk geen vertaler hebt dan is het verrekte lastig werken, maar je doet wat je kan. Sommige mensen zaten al vanaf 6.30 uur te wachten en de eersten werden pas om 9.30 uur geholpen. Erg hè?
We verbazen ons met welk een soortgelijke klachten de mensen komen: hoofdpijn, maagpijn, zich rillerig voelen en vaginale infectie. De meeste klachten zijn een jaar geleden begonnen. Nee, het kwam niet door de aardbeving. Gek hè?

Elly gaat samen met Mieke, die in hetzelfde appartement slaapt, naar de geïmproviseerde school om wat te filmen. De buurtschool die hier op het project staat is een jaar geleden ingestort en zou deze periode herbouwd worden, maar de bouwmaterialen (23 zeecontainers) staan sinds November in de haven. Onderwijs gebeurd dus nog in houten barakken. Het ziet er kleurrijk uit omdat alle leerlingen schooluniformen dragen. Op het schoolplein word wat snoep en worstjes verkocht.

Elly heeft zich ook zeer nuttig gemaakt op het bejaardenproject. Ze is begonnen om, met goedkeuring van Johan, alles eens op te ruimen, met als gevolg dat er diverse dozen klaar staan om aan een ziekenhuis te geven, want wat moeten bijvoorbeeld bejaarden met 3 dozen vrouwencondooms, hihihi. Aanvankelijk was de oudste,verantwoordelijke verpleegkundige niet blij, want alles werd anders. Later kon die toch ook wel enthousiast worden toen ze zag dat er dingen beter van werden. Er komt kastruimte vrij en een buro om medicijnen uit te zetten, zodat het medicijnsysteem ook weer in ere hersteld wordt.

‘s Middags zijn we met een paar mensen de stad in gegaan. Dat gaat niet zomaar. Er moet een chauffeur en een auto beschikbaar zijn. Onderweg is het erg chaotisch en we moeten een paar keer omrijden. We komen aan bij een bedrijf wat bedden, bankstellen en wat elektrische apparaten verkoopt. Westerse prijzen, want alles is geïmporteerd. Het gaat nogal vreemd,want alleen met hulp van de Haïtiaanse chauffeur worden we geholpen en blijken we niet te kunnen kopen wat we zien. Een soort kijkshop dus. Uiteindelijk komen we met een CD speler en een koffiezetter naar buiten, maar vraag niet hoe. 2 waterkoelers die we voor Johan willen kopen kunnen we niet meenemen, want het magazijn is inmiddels dicht. Zo gaat alles hier. Het loopt altijd anders als je denkt of wilt.
Onderweg een paar schilderijtjes gekocht. Je weet niet of je in de maling wordt genomen, want er wordt door de verkopers naar elkaar gelachen, maar volgens de chauffeur is de prijs wel goed.

Laat en vermoeid door de reis komen we “thuis” en eten zelf gemaakte spaghetti!
Internetverbinding deed het niet goed, want onze Belgische journaliste zat filmpjes en foto’s te versturen, dus we laten het blog maar zitten.
Ze is trouwens helemaal hieperdepiep,want er komt morgen een Belgische cameraploeg naar het project om opnames te maken van het kinderdorp Bon Repos en van het psychiatrisch ziekenhuis. Mieke helemaal gelukkig,want ze wil graag dat het project ook in Belgie volop media aandacht krijgt! Dus komende dagen halen “we” wellicht zelfs het Belgisch journaal of actualiteits programma!

Maandag “another day in the office”, maar niet heus. Denk je op tijd op bed te liggen. Wordt je na een uur gewekt door je Franse huisgenote die haar sleutel vergat en nu alleen nog door onze slaapkamer naar binnen kon.Pfff

Het medische team van Horizon uit Nederland heeft zich vandaag opgesplitst. Een team is in een van de tentenkampen bezig. Het andere team blijft hier op het project.
Twee tropenartsen en twee verpleegkundigen hebben een post ingericht om patienten uit de buurt te behandelen. Ik doe zoals gisteren al gemeld de triage, het selecteren van patienten naar ernst. Nou, dat was een hele happening. Uit de buurt kwamen mensen met uiteenlopende klachtjes om gratis bekeken en behandeld te worden.

Het invullen van een formulier bleek nog het meeste tijd te kosten. Haitianen zeggen meestal eerst hun familienaam en dan hun voornaam en die Creoolse namen spreken ze zo onverstaanbaar uit dat je vertaling nodig hebt. Als die vertaler sommige letters in Engels dan weer in Frans spelt dan begrijp je dat je vaak de boel zit door te strepen.
Een keur van kwalen trok aan me voorbij. Ik moest soms ineens denken aan een oud liedje: hoofdpijn, reumatiek, waterleiding, gasfabriek van Tol Hansen.
Uiteindelijk hard gewerkt tussen 8.30 uur en 15.00 uur. Meer dan 50 patienten werden ingeschreven, beoordeeld, gewogen en behandeld met pillen,poeders,drankjes zalfjes en verbandjes.

Bij een jongetje werd een enorm pusabces op z’n rug onder plaatselijke verdoving geopend. Ja jongens, je gaat hier van vies naar advies.
Gelukkig geen cholerapatienten hier, maar in het andere team die vandaag 104 patienten in het tentenkamp zagen zijn er wel 3 patienten met verdenking cholera afgevoerd naar het kamp van artsen zonder grenzen.

Elly schreef: John was nog  maar net vertrokken en Wilcie kwam me al halen. Haar naaimachine was gemaakt en of ik maar “even“ 6 meter raam van gordijnen wilde voorzien. Ze had in een container 9 gordijnen gevonden, totaal niet op maat maar de stof was zo mooi. Ach dan maak je toch van 2 banen 1 langere, geen probleem. Is het iets te smal dan torn je gewoon wat plooien eruit. Alles ging tegen mijn Hollandse principes in, maar Wilcie was superblij en daar ging het om. Onze huiskamer gordijnen die wij in September verstuurd hebben via een container uit Nederland kan nog wel weken op zich laten wachten. Dus nu even voor een oplossing gezorgd. Johan en Wilcie slapen nog steeds in de aanbouw. De slaapkamer is te ver het huis in en Wilcie is nog steeds bang voor een aardbeving.

Daarna de eerste uren besteed in de dokterskamer van het bejaardenhuis. Uitzoeken, sorteren  en proberen overzicht te krijgen. Aanvraag voor nieuwe kasten gedaan en in een andere kast planken. Zo kan de voorraad kleding en handdoeken gesplitst worden van de medicijnen. Ik hoop echt dat ik binnen de 2 weken die we nog hebben het allemaal een beetje klaar heb.

De oudjes kijken echt tegen je op , komen dingen vragen, komen even langs voor een praatje.  Rondom het bejaardenhuis wonen een aantal gezinnetjes waarvan een van de kinderen ziek was. Hij kwam bij mij voor advies. Dus mee naar de dokterspost, naar “dokter” John. Naderhand wat speeltjes en kleurtjes gegeven en hij knapte alweer op!

Ondertussen was het 13.00 uur en vertrokken er verschillende auto’s naar de psychiatrische inrichting niet ver van ons dorp. Ik ga mee en kom in een ommuurd openlucht ziekenhuis. Geen elektriciteit, geen douche, geen sanitair, geen medicijnen , geen dokter echt haast niets. Er zijn nu een aantal houten huisjes geplaatst waar straks wat mensen in kunnen wonen. Er staan barakken die lijken op een gevangenis of meer een dierentuin. Hokken met tralies ervoor waar “mensen” in verblijven. Er zijn ongeveer 120 patienten die daar rondlopen tussen de varkens, geiten en schapen. 1x per week brengen Johan en Wilcie daar eten en drinken  naar toe. We scheppen op en delen uit. Het is een onwerkelijke film die voor me afdraait. Mieke de Belgische journaliste heeft een foto reportage gemaakt en schrijft nu een artikel voor de krant. Ze probeert iets op te zetten om geld in te zamelen om een sanitair blok neer te kunnen gaan zetten.

                                     

Ineens viel internet en de stroom uit. Vannacht is wel de stroom weer aan gegaan, met heel veel herrie want alle airco's gingen ineens tekeer, maar helaas het internet is zo sloom dat hij geen foto's wil laden. Ik blijf het proberen dan kunnen jullie je een betere voorstelling maken van deze dag.

Ook deze zondag kleden alle mensen zich weer heel netjes aan voor de kerk. Er wordt weer hartstochtelijk gezongen. De beamer doet het niet, maar iedereen zingt uit z’n hoofd diverse heerlijk klinkende liedjes. We zitten midden tussen de kinderen, zodat we gedurende de lange Creoolse preek voortdurend met de jongens en meisjes om ons heen bezig zijn. Ze pakken je (witte) hand, en bestuderen de aderen, duwen alle knopjes van je horloge in, vallen op je schoot half in slaap of vlechten je haar.

Tweeling
Halverwege krijgt Elly een heel klein bruin Haïtiaans meisje van 2 maanden oud op schoot. Na de dienst zien we haar evenoude zusje; een tweeling dus! Ze huilen geregeld en moeder geeft ze de borst, maar ze blijven geregeld tussendoor huilen.
Moeder is hierheen gekomen voor hulp en wacht nu op iets te eten en op vervoer terug. Ze is 29 jaar en heeft al acht(!) kinderen met deze tweeling erbij. Ze wil de kinderen laten verzorgen op het project omdat ze het zelf niet meer kan en is vanochtend met de Tap-Tap, de lokale taxi over enorm slechte wegen naar hier gekomen.

Energydrink
Als we later zitten te eten komt ze naar ons toe en ziet er heel vermoeid en triest uit. De kinderen huilen weer. Als ik een beker koud water aan haar geef is het in 10 seconden leeg. De 2e beker verdwijnt net zo rap. Ze probeert nog maar eens wat borstvoeding te geven, maar haar borsten lijken wel van een vrouw op hoge leeftijd (theezakjes) en het lijkt dat ze niet veel te bieden heeft.
Ik(John) haal voor moeder een vitamine pil en voor de kleintjes maak ik suikerwater.
Met een theelepeltje geeft moeder deze energydrink en binnen de kortste keren zie ik twee tevreden baby’s. Een prachtig gezicht!

Traantjes
We rijden ze stapvoets terug naar huis over de hobbelweggetjes en onderweg gaat er van alles door ons heen. Wat een land, wat een armoe,wat bijzonder dat je zo kunt helpen. We zijn er stil van en zitten allebei met traantjes in de ogen. De kindjes kunnen wel geplaatst in het kinderdorp op de babyzorg, maar ze moeten morgen terugkomen voor een aidstest. Hier kunnen we geen aidsbaby’s opvangen. We hopen dat de aidstest negatief is en besluiten ter plekke dat we dan deze hummels financieel adopteren.

Deze jonge alleenstaande vrouw woont in een hutje van klei en stokken met golfplaten dak. Een vrouw met 8 kinderen slaapt en leeft hier op een oppervlak van een westerse babykamer, en we kunnen ons niet voorstellen hoe ze overleeft.

We stoppen de vrouw stiekem wat geld in haar tas voor de baby’s, nemen wat foto’s, kussen haar en vertrekken weer. Nederig en bewust van onze positie keren we terug naar het kinderdorp.

Morgen ga ik(John) helpen met de triage (patiënten indelen naar ernst van aandoening), want we openen de poorten van het kinderdorp om de buurt 2,5 week gratis medische zorg te bieden en eventuele choleragevallen eruit te halen voor behandeling in een kamp van ‘artsen zonder grenzen’.Een ander team trekt het tentenkamp in waar we al eerder zijn geweest.

Tot blogs,

John en Elly

Vandaag een beetje rustige dag
Na een heerlijk ontbijtje buiten in de zon, gaan we eerst even polshoogte nemen bij het medische team. Ze waren al om 6 uur op en zijn direct begonnen met sorteren van de goederen en de medicijnen. Er gaan er 2 in het beoogde tentenkamp kijken,want ze staan te popelen om te beginnen. Helaas loopt alles hier op z’n Haïtiaans en kunnen ze vandaag nog niets beginnen, we wachten morgen maar weer af.


Dokterspost
Wij gaan dus weer met z’n tweetjes op pad naar onze ouderen.
Even iedereen “bonjour” en “ca va” groeten en even lekker huggen en op zoek naar de dame die John gisteren aan haar voet heeft geholpen. We gebruiken de dokterspost om verband te wisselen en gaan daarna op inspectie. In de kasten ligt alles door elkaar, kleding , medicijnen en administratie. Overal staan dozen op en in de kasten en op de grond. Een ongeorganiseerde dokterspost. Zo  vonden we ook de bandages die we gisteren eigenlijk nodig hadden. We maken wat notities en sluiten de post.

Kleuren
We hebben stiften en een kleurboek meegenomen en lopen naar de eetzaal. Er volgen direct enkele dames en we starten de bezigheidstherapie. Een helper gaat op pad en brengt steeds een nieuw oudje binnen. Geweldig! Voor we het weten zitten we weer met een grote groep. Ze genieten zichtbaar.  Dit wordt nooit gedaan met ze en dat is best wel jammer.
We beginnen een plan te maken wat er in dit bejaardenhuis allemaal veranderd zou moeten worden, maar met steeds in het achterhoofd dat we wel Haïtiaans moeten denken.
Om 13.00 uur zijn ze nog steeds aan het kleuren, we laten ze achter en gaan terug naar ons huis waar de lunch wacht.

Straatkinderen
‘s Middags met de straatkinderen gezwommen, weer een feest voor ze!
Voor alle kinderen een ballon opgeblazen , dit zag er gezellig uit.
Nog “even” boodschappen gedaan en het wordt alweer donker.

Naaiklus
Wilcie had nog een naaiklus voor Elly, gordijnen op maat maken. Wat verwend zijn we dan in Nederland. Hier geen goede schaar, garen in de verkeerde kleur en geen spelden want dat doen ze niet. Gelukkig had Elly het een en ander mee. De naaimachine die Johan heeft is elektrisch maar 40 jaar oud. Helaas kregen we hem deze avond niet aan de gang, maandag komt er een vriendin van Wilcie en proberen we het opnieuw en anders gaan we naar het kleine ateliertje op het terrein.

Niet veel bijzonders vandaag dus, maar 'business as usual' zeggen we dan in slecht Nederlands

Tot blogs

John en Elly

Hallo beste mensen,

30°C om 10 uur ‘s ochtends is hier normaal een lekkere warmte, maar als we vandaag buiten komen is het bewolkt en drukkend warm.Elly gaat met een tasje speelgoed naar een kinder appartement en deelt uit en knuffelt met ze. Heerlijk om te zien hoe gek sommigen kunnen zijn met een simpel speelgoedje. De kindjes zwermen om haar heen en als ze een foto wil maken is er altijd wel een ander kind die ook op de foto wil en er met een arm been of hoofd voor springt.

Bejaardenspreekuur
Samen gaan we hierna naar de bejaarden, want tussen 10 en 12 komt de dokter de oudjes bezoeken. Ze kennen ons en we groeten overal met “Bon jour, Ca va?”.
De dokter blijkt een net geklede jonge vrouw te zijn die bijna is afgestudeerd. Zij is geïnteresseerd in hoe wij het in Nederland zouden doen en opnieuw proberen we zo goed en kwaad mogelijk een en ander uit te leggen. Wel jammer dat zij geen Engels spreekt. Al snel werken we mee in de routine van bloeddruk meten, noteren, meekijken. Even later zit ik zelfs op mijn voorstel de necrose(dood weefsel) weg te knippen van de teen van een oude dame.
Zij heeft ernstige diabetes en voelt niets meer aan die teen. Met een verband met een overdaad aan jodium verlaat zij de kamer.

Privacy
Het was trouwens wel lachen. In de spreekkamer van de arts staat een bank en daar zitten dan 6 patienten te wachten op hun beurt, terwijl 50 cm verderop de arts een patient onderzoekt en bevraagd. Niks privacy. Op een gegeven moment werd een patiente zittend op de stoel onder haar rok onderzocht wegens een blaasverzakking! Voor hier volkomen normaal net zoals dat buiten de poort mannen overal wildplassen. Dus gewoon in een drukke straat tegen een muur of boom.

Richting grens
We moeten nog opschieten en verlaten het zwaar uitgelopen spreekuur, nuttigen een snelle hap en springen in de auto. Samen met nog 4 anderen gaan we met Johan richting Dominicaanse Republiek om daar de touringcar met het Nederlandse medische team op te halen. Johan heeft een flinke stapel papieren bij zich met hierbij de officiële toestemming voor invoer van medische hulpgoederen die hij enkele dagen geleden met veel moeite op het ministerie kreeg.

Onderweg
De rit naar de grens is de moeite waard. Prachtige panorama’s van bergen en de bekende armoedige dorpen en stukken slechte weg met kuilen waar je stapvoets door moet. Als we  bijna bij de grens zijn rijden we nog langs een kolossaal meer. Langs het meer is de weg superslecht, omdat grote stukken weg na de voorlaatste orkaan zijn weggespoeld zodat je hier slechts stapvoets door grote plassen kunt rijden. Weer autosafari dus.

Spannend
Bij de grens ontmoeten we vlot de bus met team en 6 palets hulpgoederen bij zich.
Het wordt nog spannend als de een na de andere douane beambte zich bemoeit met de inhoud van de bus en de benodigde papierwinkel. Afgelopen jaar is er, blijkt, heel veel illegaal het land ingesmokkeld onder het mom van hulpgoederen. Terecht zijn de regels en toezicht daarom verscherpt. De kans lijkt af te nemen om het team over de grens te krijgen, maar met de overtuigingskracht van Johan en onze schietgebeden verschijnt er plots een hoge douanebeambte die uiteindelijk voor rede vatbaar is en mogen we door!
We hoefden zelfs geen €1300,- aan belasting over de goederen te betalen.Gejuich gaat op. Een ontroerend moment.

Veilig thuis
De reis duurt veel langer door de minder wendbare bus en enorme opstoppingen, maar we komen veilig thuis en helpen samen met een grote groep mensen de bus leeg halen
Morgen ga ik(John) met het medisch team meehelpen om alles een plek te geven en willen we zo snel mogelijk de kampen in.

Voila! weer een dag omgevlogen.

Tot blogs
John en Elly

6 Januari

Gescheiden
Vandaag scheiden onze wegen zich. John blijft op het kinderdorp en haalt een huilend kind met snottebel even uit z'n bedje tot hij kalmeert en hij probeert wat met de verzorgsters te communiceren. Het is soms net "hints" het tv-spel uit de jaren 80.

Vandaag is ook de kinderarts dr. Nathalie op het kinderdorp.
Ik (John) breng de koffer met medicatie uit 't Lange Land Ziekenhuis op de onderzoek/spreekkamer en later zoeken de Haïtiaanse miss (verpleegkundige) en ik de medicatie uit. Ook dan is het weer erg lastig als je zelf beperkt Frans en zij geen Engels spreekt. Maar met handen en voeten werk en tekeningen komen we toch een heel eind. Je had ons moeten zien hoe we uitbeelden dat het ene middel voor de misselijkheid was en het andere gebruikt wordt bij obstipatie. Gelukkig was er verder niemand aanwezig, want het moet als een doodziek persoon geklonken hebben!

Ook wil ik even kijken bij Gert-Jan en wat verdere uitleg geven wat zijn kwaal(erysipelas) inhoudt en wat hij kan verwachten, maar als ik bij zijn appartement kom is er net wateroverlast geweest en staat hij de boel droog te vegen. Voor een echte Zeeuw als Gert-Jan is dat natuurlijk een eitje, want het motto voor de Zeeuwen na de watersnoodramp was ten slotte "Luctor et Emergo" (Ik worstel en kom boven)

Op pad
Voor mij (Elly) begon de dag al vroeg. Samen met een Haïtiaanse chauffeur ga ik met 2 journalisten en een Franse jongen op pad. We hebben een aantal wensen doorgegeven aan de chauffeur en hij maakt de route. De journalist voor het Nederlands Dagblad wil het liefst een interview met iemand van het volk. De Belgische journaliste wil graag vandaag mooie foto’s schieten. Eerst gaan we naar de wijk Delmas waar de Belgische herinneringen wil ophalen van een jaar geleden. We ontmoeten daar de directeur van het grote laboratorium van Haïti. We worden rondgeleid door alle speciale laboratoria, malaria, cholera, tbc. Allemaal een eigen afdeling. Super goed georganiseerd. Het is wel vreemd, zo’n mooi gebouw, zo rijk , en dat door de aardbeving. Zij hebben er goed aan verdiend, en nu ook weer aan de cholera. Voor het eerst zie ik dikke Haitianen!

Interview in de tuin van minister
We rijden vanuit Delmas richting stad. Als we voorbij het voormalige huis van de minister rijden zien we in de tuinen allemaal tenten. Het huis is onbewoonbaar en overal waar mogelijk heeft iemand een “tent“ gebouwd. We rijden het terrein op, vragen toestemming als pers, en mogen door. We wandelen het kamp in en direct komen er kinderen en mensen op ons af. Eigenlijk willen ze niet gefotografeerd worden, alleen als je er voor betaald.

Gerhard, journalist van het ND probeert een gesprek aan te gaan met een vrouw die langs de kant zit. Ze is net terug van Delmas waar ze plastic probeert te verkopen.Hij pakt papier en pen en vraagt of hij haar mag interviewen, de chauffeur dient als tolk.

Heeft u nog hoop mevrouw? ‘Als je geloofd in Jezus komt alles goed!’,zegt ze en glimlacht breeduit. Voor de aardbeving was ze lerares in Port–au–Prince. Hun zoontje van 7 hebben ze naar familie gestuurd, dat doet pijn,’hij komt terug hoor’ ,zegt ze hoopvol. Haar man is bouwvakker en probeert wat losse baantjes te krijgen. Als ze een dag geen plastic verkoopt kan ze een dag niet eten. De hulp in het kamp bestaat alleen nog uit water en zeep. Ze laat haar tent zien, schoon van uiterlijk maar als vloerbedekking modder en een vreselijke stank. We zijn ontroerd met zo’n verhaal. Ik koop een plastic waterkan voor 20 dollar en geef haar een goede week!


Ondertussen lopen er mensen van het Amerikaanse Rode Kruis pamfletten uit te delen. Ze geven voorlichting over cholera. Liefdevol doen ze voor hoe je cholera kunt voorkomen.

We gaan verder met onze tocht door het centrum. Overal weer de afvalhopen, rioolwater, ingestorte huizen en daartussen de mensen met hun kraampjes. Als we het raam opendoen om een foto te maken komt er een ondraaglijke lucht de auto in.

In een ander kamp
We komen uiteindelijk bij het ingezakte paleis. Hier in de parken tegenover het paleis staan veel tenten. De voorste rij tenten aan de straatkant is mooi blauw, later blijken er direct achter alleen maar schamele tentjes te staan, samen gepakt met stokken, golfplaten en zeilen. Kampleider  Carlos ziet ons verbaasd kijken en spreekt ons aan. Een vriendelijke man die ons direct in het Engels aanspreekt. Er vormt zich een groepje om ons heen, iedereen stelt zich voor en wil aandacht. Carlos begint direct te klagen over de hulp en de regering. Dit kamp bestaat uit ongeveer 2500 mensen dicht op elkaar. Ieder leeft voor zich. Als iemand iets aan geld heeft en eten kan kopen doet hij dat niet op het kamp, daar komt ruzie van. Er is nu een soort burgerwacht ingesteld, 50 mannen bewaken het kamp dag en nacht. Helaas kunnen ze niets doen aan het feit dat jonge meisjes zich al als prostituee verkopen om maar aan een beetje geld te komen. Zij zijn alleen voor diefstal en ruzie. We krijgen een rondleiding van Carlos en we hebben een hele stoet achter ons aan.

Foto’s zeggen meer dan duizend woorden, wat we hier zien is niet te omschrijven. Stil volg ik en voel me ellendig. We mogen soms binnen kijken en zien gezinnen in tenten van 2 bij 2 meter. In het midden is een waterpunt, alles eromheen is modder. Als we het kamp verlaten staan de tranen in mijn ogen en heb ik het echt moeilijk. We nemen Carlos mee naar de auto waar ik hem wat geld geef.
Ik mag een mooi schilderij uitzoeken, dat wordt een mooie herinnering aan een onmenselijke plaats!