Maandag “another day in the office”, maar niet heus. Denk je op tijd op bed te liggen. Wordt je na een uur gewekt door je Franse huisgenote die haar sleutel vergat en nu alleen nog door onze slaapkamer naar binnen kon.Pfff

Het medische team van Horizon uit Nederland heeft zich vandaag opgesplitst. Een team is in een van de tentenkampen bezig. Het andere team blijft hier op het project.
Twee tropenartsen en twee verpleegkundigen hebben een post ingericht om patienten uit de buurt te behandelen. Ik doe zoals gisteren al gemeld de triage, het selecteren van patienten naar ernst. Nou, dat was een hele happening. Uit de buurt kwamen mensen met uiteenlopende klachtjes om gratis bekeken en behandeld te worden.

Het invullen van een formulier bleek nog het meeste tijd te kosten. Haitianen zeggen meestal eerst hun familienaam en dan hun voornaam en die Creoolse namen spreken ze zo onverstaanbaar uit dat je vertaling nodig hebt. Als die vertaler sommige letters in Engels dan weer in Frans spelt dan begrijp je dat je vaak de boel zit door te strepen.
Een keur van kwalen trok aan me voorbij. Ik moest soms ineens denken aan een oud liedje: hoofdpijn, reumatiek, waterleiding, gasfabriek van Tol Hansen.
Uiteindelijk hard gewerkt tussen 8.30 uur en 15.00 uur. Meer dan 50 patienten werden ingeschreven, beoordeeld, gewogen en behandeld met pillen,poeders,drankjes zalfjes en verbandjes.

Bij een jongetje werd een enorm pusabces op z’n rug onder plaatselijke verdoving geopend. Ja jongens, je gaat hier van vies naar advies.
Gelukkig geen cholerapatienten hier, maar in het andere team die vandaag 104 patienten in het tentenkamp zagen zijn er wel 3 patienten met verdenking cholera afgevoerd naar het kamp van artsen zonder grenzen.

Elly schreef: John was nog  maar net vertrokken en Wilcie kwam me al halen. Haar naaimachine was gemaakt en of ik maar “even“ 6 meter raam van gordijnen wilde voorzien. Ze had in een container 9 gordijnen gevonden, totaal niet op maat maar de stof was zo mooi. Ach dan maak je toch van 2 banen 1 langere, geen probleem. Is het iets te smal dan torn je gewoon wat plooien eruit. Alles ging tegen mijn Hollandse principes in, maar Wilcie was superblij en daar ging het om. Onze huiskamer gordijnen die wij in September verstuurd hebben via een container uit Nederland kan nog wel weken op zich laten wachten. Dus nu even voor een oplossing gezorgd. Johan en Wilcie slapen nog steeds in de aanbouw. De slaapkamer is te ver het huis in en Wilcie is nog steeds bang voor een aardbeving.

Daarna de eerste uren besteed in de dokterskamer van het bejaardenhuis. Uitzoeken, sorteren  en proberen overzicht te krijgen. Aanvraag voor nieuwe kasten gedaan en in een andere kast planken. Zo kan de voorraad kleding en handdoeken gesplitst worden van de medicijnen. Ik hoop echt dat ik binnen de 2 weken die we nog hebben het allemaal een beetje klaar heb.

De oudjes kijken echt tegen je op , komen dingen vragen, komen even langs voor een praatje.  Rondom het bejaardenhuis wonen een aantal gezinnetjes waarvan een van de kinderen ziek was. Hij kwam bij mij voor advies. Dus mee naar de dokterspost, naar “dokter” John. Naderhand wat speeltjes en kleurtjes gegeven en hij knapte alweer op!

Ondertussen was het 13.00 uur en vertrokken er verschillende auto’s naar de psychiatrische inrichting niet ver van ons dorp. Ik ga mee en kom in een ommuurd openlucht ziekenhuis. Geen elektriciteit, geen douche, geen sanitair, geen medicijnen , geen dokter echt haast niets. Er zijn nu een aantal houten huisjes geplaatst waar straks wat mensen in kunnen wonen. Er staan barakken die lijken op een gevangenis of meer een dierentuin. Hokken met tralies ervoor waar “mensen” in verblijven. Er zijn ongeveer 120 patienten die daar rondlopen tussen de varkens, geiten en schapen. 1x per week brengen Johan en Wilcie daar eten en drinken  naar toe. We scheppen op en delen uit. Het is een onwerkelijke film die voor me afdraait. Mieke de Belgische journaliste heeft een foto reportage gemaakt en schrijft nu een artikel voor de krant. Ze probeert iets op te zetten om geld in te zamelen om een sanitair blok neer te kunnen gaan zetten.

                                     

Ineens viel internet en de stroom uit. Vannacht is wel de stroom weer aan gegaan, met heel veel herrie want alle airco's gingen ineens tekeer, maar helaas het internet is zo sloom dat hij geen foto's wil laden. Ik blijf het proberen dan kunnen jullie je een betere voorstelling maken van deze dag.

Ook deze zondag kleden alle mensen zich weer heel netjes aan voor de kerk. Er wordt weer hartstochtelijk gezongen. De beamer doet het niet, maar iedereen zingt uit z’n hoofd diverse heerlijk klinkende liedjes. We zitten midden tussen de kinderen, zodat we gedurende de lange Creoolse preek voortdurend met de jongens en meisjes om ons heen bezig zijn. Ze pakken je (witte) hand, en bestuderen de aderen, duwen alle knopjes van je horloge in, vallen op je schoot half in slaap of vlechten je haar.

Tweeling
Halverwege krijgt Elly een heel klein bruin Haïtiaans meisje van 2 maanden oud op schoot. Na de dienst zien we haar evenoude zusje; een tweeling dus! Ze huilen geregeld en moeder geeft ze de borst, maar ze blijven geregeld tussendoor huilen.
Moeder is hierheen gekomen voor hulp en wacht nu op iets te eten en op vervoer terug. Ze is 29 jaar en heeft al acht(!) kinderen met deze tweeling erbij. Ze wil de kinderen laten verzorgen op het project omdat ze het zelf niet meer kan en is vanochtend met de Tap-Tap, de lokale taxi over enorm slechte wegen naar hier gekomen.

Energydrink
Als we later zitten te eten komt ze naar ons toe en ziet er heel vermoeid en triest uit. De kinderen huilen weer. Als ik een beker koud water aan haar geef is het in 10 seconden leeg. De 2e beker verdwijnt net zo rap. Ze probeert nog maar eens wat borstvoeding te geven, maar haar borsten lijken wel van een vrouw op hoge leeftijd (theezakjes) en het lijkt dat ze niet veel te bieden heeft.
Ik(John) haal voor moeder een vitamine pil en voor de kleintjes maak ik suikerwater.
Met een theelepeltje geeft moeder deze energydrink en binnen de kortste keren zie ik twee tevreden baby’s. Een prachtig gezicht!

Traantjes
We rijden ze stapvoets terug naar huis over de hobbelweggetjes en onderweg gaat er van alles door ons heen. Wat een land, wat een armoe,wat bijzonder dat je zo kunt helpen. We zijn er stil van en zitten allebei met traantjes in de ogen. De kindjes kunnen wel geplaatst in het kinderdorp op de babyzorg, maar ze moeten morgen terugkomen voor een aidstest. Hier kunnen we geen aidsbaby’s opvangen. We hopen dat de aidstest negatief is en besluiten ter plekke dat we dan deze hummels financieel adopteren.

Deze jonge alleenstaande vrouw woont in een hutje van klei en stokken met golfplaten dak. Een vrouw met 8 kinderen slaapt en leeft hier op een oppervlak van een westerse babykamer, en we kunnen ons niet voorstellen hoe ze overleeft.

We stoppen de vrouw stiekem wat geld in haar tas voor de baby’s, nemen wat foto’s, kussen haar en vertrekken weer. Nederig en bewust van onze positie keren we terug naar het kinderdorp.

Morgen ga ik(John) helpen met de triage (patiënten indelen naar ernst van aandoening), want we openen de poorten van het kinderdorp om de buurt 2,5 week gratis medische zorg te bieden en eventuele choleragevallen eruit te halen voor behandeling in een kamp van ‘artsen zonder grenzen’.Een ander team trekt het tentenkamp in waar we al eerder zijn geweest.

Tot blogs,

John en Elly

Vandaag een beetje rustige dag
Na een heerlijk ontbijtje buiten in de zon, gaan we eerst even polshoogte nemen bij het medische team. Ze waren al om 6 uur op en zijn direct begonnen met sorteren van de goederen en de medicijnen. Er gaan er 2 in het beoogde tentenkamp kijken,want ze staan te popelen om te beginnen. Helaas loopt alles hier op z’n Haïtiaans en kunnen ze vandaag nog niets beginnen, we wachten morgen maar weer af.


Dokterspost
Wij gaan dus weer met z’n tweetjes op pad naar onze ouderen.
Even iedereen “bonjour” en “ca va” groeten en even lekker huggen en op zoek naar de dame die John gisteren aan haar voet heeft geholpen. We gebruiken de dokterspost om verband te wisselen en gaan daarna op inspectie. In de kasten ligt alles door elkaar, kleding , medicijnen en administratie. Overal staan dozen op en in de kasten en op de grond. Een ongeorganiseerde dokterspost. Zo  vonden we ook de bandages die we gisteren eigenlijk nodig hadden. We maken wat notities en sluiten de post.

Kleuren
We hebben stiften en een kleurboek meegenomen en lopen naar de eetzaal. Er volgen direct enkele dames en we starten de bezigheidstherapie. Een helper gaat op pad en brengt steeds een nieuw oudje binnen. Geweldig! Voor we het weten zitten we weer met een grote groep. Ze genieten zichtbaar.  Dit wordt nooit gedaan met ze en dat is best wel jammer.
We beginnen een plan te maken wat er in dit bejaardenhuis allemaal veranderd zou moeten worden, maar met steeds in het achterhoofd dat we wel Haïtiaans moeten denken.
Om 13.00 uur zijn ze nog steeds aan het kleuren, we laten ze achter en gaan terug naar ons huis waar de lunch wacht.

Straatkinderen
‘s Middags met de straatkinderen gezwommen, weer een feest voor ze!
Voor alle kinderen een ballon opgeblazen , dit zag er gezellig uit.
Nog “even” boodschappen gedaan en het wordt alweer donker.

Naaiklus
Wilcie had nog een naaiklus voor Elly, gordijnen op maat maken. Wat verwend zijn we dan in Nederland. Hier geen goede schaar, garen in de verkeerde kleur en geen spelden want dat doen ze niet. Gelukkig had Elly het een en ander mee. De naaimachine die Johan heeft is elektrisch maar 40 jaar oud. Helaas kregen we hem deze avond niet aan de gang, maandag komt er een vriendin van Wilcie en proberen we het opnieuw en anders gaan we naar het kleine ateliertje op het terrein.

Niet veel bijzonders vandaag dus, maar 'business as usual' zeggen we dan in slecht Nederlands

Tot blogs

John en Elly

Hallo beste mensen,

30°C om 10 uur ‘s ochtends is hier normaal een lekkere warmte, maar als we vandaag buiten komen is het bewolkt en drukkend warm.Elly gaat met een tasje speelgoed naar een kinder appartement en deelt uit en knuffelt met ze. Heerlijk om te zien hoe gek sommigen kunnen zijn met een simpel speelgoedje. De kindjes zwermen om haar heen en als ze een foto wil maken is er altijd wel een ander kind die ook op de foto wil en er met een arm been of hoofd voor springt.

Bejaardenspreekuur
Samen gaan we hierna naar de bejaarden, want tussen 10 en 12 komt de dokter de oudjes bezoeken. Ze kennen ons en we groeten overal met “Bon jour, Ca va?”.
De dokter blijkt een net geklede jonge vrouw te zijn die bijna is afgestudeerd. Zij is geïnteresseerd in hoe wij het in Nederland zouden doen en opnieuw proberen we zo goed en kwaad mogelijk een en ander uit te leggen. Wel jammer dat zij geen Engels spreekt. Al snel werken we mee in de routine van bloeddruk meten, noteren, meekijken. Even later zit ik zelfs op mijn voorstel de necrose(dood weefsel) weg te knippen van de teen van een oude dame.
Zij heeft ernstige diabetes en voelt niets meer aan die teen. Met een verband met een overdaad aan jodium verlaat zij de kamer.

Privacy
Het was trouwens wel lachen. In de spreekkamer van de arts staat een bank en daar zitten dan 6 patienten te wachten op hun beurt, terwijl 50 cm verderop de arts een patient onderzoekt en bevraagd. Niks privacy. Op een gegeven moment werd een patiente zittend op de stoel onder haar rok onderzocht wegens een blaasverzakking! Voor hier volkomen normaal net zoals dat buiten de poort mannen overal wildplassen. Dus gewoon in een drukke straat tegen een muur of boom.

Richting grens
We moeten nog opschieten en verlaten het zwaar uitgelopen spreekuur, nuttigen een snelle hap en springen in de auto. Samen met nog 4 anderen gaan we met Johan richting Dominicaanse Republiek om daar de touringcar met het Nederlandse medische team op te halen. Johan heeft een flinke stapel papieren bij zich met hierbij de officiële toestemming voor invoer van medische hulpgoederen die hij enkele dagen geleden met veel moeite op het ministerie kreeg.

Onderweg
De rit naar de grens is de moeite waard. Prachtige panorama’s van bergen en de bekende armoedige dorpen en stukken slechte weg met kuilen waar je stapvoets door moet. Als we  bijna bij de grens zijn rijden we nog langs een kolossaal meer. Langs het meer is de weg superslecht, omdat grote stukken weg na de voorlaatste orkaan zijn weggespoeld zodat je hier slechts stapvoets door grote plassen kunt rijden. Weer autosafari dus.

Spannend
Bij de grens ontmoeten we vlot de bus met team en 6 palets hulpgoederen bij zich.
Het wordt nog spannend als de een na de andere douane beambte zich bemoeit met de inhoud van de bus en de benodigde papierwinkel. Afgelopen jaar is er, blijkt, heel veel illegaal het land ingesmokkeld onder het mom van hulpgoederen. Terecht zijn de regels en toezicht daarom verscherpt. De kans lijkt af te nemen om het team over de grens te krijgen, maar met de overtuigingskracht van Johan en onze schietgebeden verschijnt er plots een hoge douanebeambte die uiteindelijk voor rede vatbaar is en mogen we door!
We hoefden zelfs geen €1300,- aan belasting over de goederen te betalen.Gejuich gaat op. Een ontroerend moment.

Veilig thuis
De reis duurt veel langer door de minder wendbare bus en enorme opstoppingen, maar we komen veilig thuis en helpen samen met een grote groep mensen de bus leeg halen
Morgen ga ik(John) met het medisch team meehelpen om alles een plek te geven en willen we zo snel mogelijk de kampen in.

Voila! weer een dag omgevlogen.

Tot blogs
John en Elly

6 Januari

Gescheiden
Vandaag scheiden onze wegen zich. John blijft op het kinderdorp en haalt een huilend kind met snottebel even uit z'n bedje tot hij kalmeert en hij probeert wat met de verzorgsters te communiceren. Het is soms net "hints" het tv-spel uit de jaren 80.

Vandaag is ook de kinderarts dr. Nathalie op het kinderdorp.
Ik (John) breng de koffer met medicatie uit 't Lange Land Ziekenhuis op de onderzoek/spreekkamer en later zoeken de Haïtiaanse miss (verpleegkundige) en ik de medicatie uit. Ook dan is het weer erg lastig als je zelf beperkt Frans en zij geen Engels spreekt. Maar met handen en voeten werk en tekeningen komen we toch een heel eind. Je had ons moeten zien hoe we uitbeelden dat het ene middel voor de misselijkheid was en het andere gebruikt wordt bij obstipatie. Gelukkig was er verder niemand aanwezig, want het moet als een doodziek persoon geklonken hebben!

Ook wil ik even kijken bij Gert-Jan en wat verdere uitleg geven wat zijn kwaal(erysipelas) inhoudt en wat hij kan verwachten, maar als ik bij zijn appartement kom is er net wateroverlast geweest en staat hij de boel droog te vegen. Voor een echte Zeeuw als Gert-Jan is dat natuurlijk een eitje, want het motto voor de Zeeuwen na de watersnoodramp was ten slotte "Luctor et Emergo" (Ik worstel en kom boven)

Op pad
Voor mij (Elly) begon de dag al vroeg. Samen met een Haïtiaanse chauffeur ga ik met 2 journalisten en een Franse jongen op pad. We hebben een aantal wensen doorgegeven aan de chauffeur en hij maakt de route. De journalist voor het Nederlands Dagblad wil het liefst een interview met iemand van het volk. De Belgische journaliste wil graag vandaag mooie foto’s schieten. Eerst gaan we naar de wijk Delmas waar de Belgische herinneringen wil ophalen van een jaar geleden. We ontmoeten daar de directeur van het grote laboratorium van Haïti. We worden rondgeleid door alle speciale laboratoria, malaria, cholera, tbc. Allemaal een eigen afdeling. Super goed georganiseerd. Het is wel vreemd, zo’n mooi gebouw, zo rijk , en dat door de aardbeving. Zij hebben er goed aan verdiend, en nu ook weer aan de cholera. Voor het eerst zie ik dikke Haitianen!

Interview in de tuin van minister
We rijden vanuit Delmas richting stad. Als we voorbij het voormalige huis van de minister rijden zien we in de tuinen allemaal tenten. Het huis is onbewoonbaar en overal waar mogelijk heeft iemand een “tent“ gebouwd. We rijden het terrein op, vragen toestemming als pers, en mogen door. We wandelen het kamp in en direct komen er kinderen en mensen op ons af. Eigenlijk willen ze niet gefotografeerd worden, alleen als je er voor betaald.

Gerhard, journalist van het ND probeert een gesprek aan te gaan met een vrouw die langs de kant zit. Ze is net terug van Delmas waar ze plastic probeert te verkopen.Hij pakt papier en pen en vraagt of hij haar mag interviewen, de chauffeur dient als tolk.

Heeft u nog hoop mevrouw? ‘Als je geloofd in Jezus komt alles goed!’,zegt ze en glimlacht breeduit. Voor de aardbeving was ze lerares in Port–au–Prince. Hun zoontje van 7 hebben ze naar familie gestuurd, dat doet pijn,’hij komt terug hoor’ ,zegt ze hoopvol. Haar man is bouwvakker en probeert wat losse baantjes te krijgen. Als ze een dag geen plastic verkoopt kan ze een dag niet eten. De hulp in het kamp bestaat alleen nog uit water en zeep. Ze laat haar tent zien, schoon van uiterlijk maar als vloerbedekking modder en een vreselijke stank. We zijn ontroerd met zo’n verhaal. Ik koop een plastic waterkan voor 20 dollar en geef haar een goede week!


Ondertussen lopen er mensen van het Amerikaanse Rode Kruis pamfletten uit te delen. Ze geven voorlichting over cholera. Liefdevol doen ze voor hoe je cholera kunt voorkomen.

We gaan verder met onze tocht door het centrum. Overal weer de afvalhopen, rioolwater, ingestorte huizen en daartussen de mensen met hun kraampjes. Als we het raam opendoen om een foto te maken komt er een ondraaglijke lucht de auto in.

In een ander kamp
We komen uiteindelijk bij het ingezakte paleis. Hier in de parken tegenover het paleis staan veel tenten. De voorste rij tenten aan de straatkant is mooi blauw, later blijken er direct achter alleen maar schamele tentjes te staan, samen gepakt met stokken, golfplaten en zeilen. Kampleider  Carlos ziet ons verbaasd kijken en spreekt ons aan. Een vriendelijke man die ons direct in het Engels aanspreekt. Er vormt zich een groepje om ons heen, iedereen stelt zich voor en wil aandacht. Carlos begint direct te klagen over de hulp en de regering. Dit kamp bestaat uit ongeveer 2500 mensen dicht op elkaar. Ieder leeft voor zich. Als iemand iets aan geld heeft en eten kan kopen doet hij dat niet op het kamp, daar komt ruzie van. Er is nu een soort burgerwacht ingesteld, 50 mannen bewaken het kamp dag en nacht. Helaas kunnen ze niets doen aan het feit dat jonge meisjes zich al als prostituee verkopen om maar aan een beetje geld te komen. Zij zijn alleen voor diefstal en ruzie. We krijgen een rondleiding van Carlos en we hebben een hele stoet achter ons aan.

Foto’s zeggen meer dan duizend woorden, wat we hier zien is niet te omschrijven. Stil volg ik en voel me ellendig. We mogen soms binnen kijken en zien gezinnen in tenten van 2 bij 2 meter. In het midden is een waterpunt, alles eromheen is modder. Als we het kamp verlaten staan de tranen in mijn ogen en heb ik het echt moeilijk. We nemen Carlos mee naar de auto waar ik hem wat geld geef.
Ik mag een mooi schilderij uitzoeken, dat wordt een mooie herinnering aan een onmenselijke plaats!

5 Januari

Teleurstelling
Overkomt je dat ook wel eens? dat je iets getypt hebt en dat je niet op tijd hebt opgeslagen en er iets fout gaat zodat je tekst kwijt bent? Dat overkwam mij (John) na het schrijven van een half A4 tekst voor dit blog. Daar gaan je prachtige volzinnen!
Helaas, het leven van een stukkie schrijver gaat niet over rozen
Misschien voelt een Haïtiaan dit wel als er weer iets niet lukt.
Zo, inmiddels ben ik weer over de ergste teleurstelling heen. Elke Haïtiaan zou een blog moeten bijhouden als therapie (60% is analfabeet), want na 95 woorden teleurstelling beschrijven voel je je al beter!

Antibiotica
Vandaag begonnen met Gert-Jan te injecteren met antibiotica. Hij heeft meer last van z’n been en we beseffen dat hij gisteren teveel heeft gedaan in plaats van te rusten. Bedrust lijkt de beste behandeling in de acute fase van erysipelas(wondroos). We helpen hem daarom om te verhuizen naar een andere kamer, want als het medische team komt,moeten ze in het grootste appartement.
Trouwens nog een heel gedoe met dat team, want ze kunnen pas beginnen als alle hulpgoederen er zijn en de Haïtiaanse douane eist meer documenten.

Papierwinkel
Johan Smoorenburg gaat dus persoonlijk een hele papierwinkel afleveren bij het ministerie van volksgezondheid en hoopt van een topambtenaar een brief voor de douane mee te krijgen liefs met gesloten beurs,omdat het voor een goed doel is.
Wij mogen samen met de Belgische journaliste mee en kunnen weer van het uitzicht “genieten”
Opnieuw komen we ogen tekort door alle indrukken. Het is onbeschrijflijk wat er elke minuut aan je voorbijtrekt. Op een bepaald moment zie ik bijvoorbeeld een jonge man bukken naar de straat om... te drinken uit een plas water!! Vind je het dan gek dat de gemiddelde Haïtiaan niet ouder word dan 60 jaar oud. Wat een armoede en een puinzooi.
Op sommige plekken ziet Port-au-Prince er uit zoals Enschede net na de vuurwerkramp.

Ministerie 
Bij het ministerie hangen diverse jonge mannen die direct op de auto aflopen en om geld vragen. Om verdere vertraging/problemen te voorkomen geeft Johan ze wat geld. Met omgerekend €1,- a €2,- kan hij weer verder het terrein op. De verantwoordelijke personen blijken er niet te zijn. We vertrekken weer en rijden wat rond om de journaliste de kans te geven wat plaatjes te schieten. Als we bij de ruïnes van de kathedraal stilstaan en Johan met de journaliste uitgestapt is, worden we omringd door zeker 15 jongens die op de ramen tikken en bonzen. Alle registers gaan open om ons te bewegen het raam open te doen voor geld of drinken. Op uitdrukkelijk verzoek van Johan doen we dit echter niet. Overal schrijnende gevallen, bedelaars, tentenkampjes en vuilnis.

Na nog 2 keer bezoeken van het ministerie, gesprekken, wachten, bidden, hopen komt Johan eindelijk met de benodigde papieren naar buiten en heeft hij niet hoeven te betalen!  6 uur na vertrek eindelijk het doel bereikt. We kunnen weer terug. We hebben het met elkaar erg gezellig. Johan is een topper!
    ‘s Avonds komen er weer nieuwe gasten bij op het project. Het is een komen en gaan van hulpverleners van diverse pluimage, professie en nationaliteit. En alles leidt Johan in goede banen.

Lief thuisfront, het is hier weer middernacht en morgen kraait de haan weer om 04.00 uur(zucht)
Morgen weer nieuwe avonturen van

John en Elly

3 en 4 Januari

Allereerst bedankt  iedereen die ons volgt en reakties plaats. We vinden het erg leuk om jullie reakties te lezen.

Maandag 3 Januari werd voor ons een beetje een soort rustdag na de indrukken van gisteren eigenlijk wel prettig. We bleven dus op het ommuurde terrein
We zijn ook benieuwd hoe laat we naar het ziekenhuis meekonden om Gert-Jan weer op te halen. Dus even rustig naar huisje nr.5 om foto’s van een kindje te maken die financieel geadopteerd is door Ruud en Ilonka uit Harderwijk. Het meisje moest wel even wakker worden.
Daarna Michael nog even bezocht. Dat is een kindje die nogal ziek was en in 9 weken intensief begeleiden lichamelijk weer oke is. Het mannetje is echter teruggetrokken. Hij kent ons natuurlijk ook niet, maar de meeste andere kinderen zijn over het algemeen heel aanhankelijk.

Elly bezocht nog even het naaiatelier. Groot woord voor een hok waar 2 vrouwen een soort van handeltje proberen te draaien binnen de muren van het project.

Hierna lopen we weer naar het bejaardenproject. Het is heerlijk weer. Blauwe lucht en al 30°C ‘s morgens om 10.00 uur. Elly heeft vetkrijtjes bij zich (van moeder) en wil met een aantal mensen creatief bezig zijn.
Aanvankelijk begint men wat moeizaam, want kleurplaten kennen ze wel, maar een leeg vel en vetkrijtjes niet, dus Elly tekent wat bloempjes en blaadjes en ja hoor, dat werkt aanstekelijk. Na een uurtje hangen we de resultaten op de muur. We doen nog wat spelletjes en groeten iedereen weer in ons beste frans: “Au revoir”

‘s Avonds hebben we in het appartement waar wij slapen nog een gezellige avond met z’n vijven.

Dinsdag 4 Januari zijn we achter op de pick-up truck naar het straatkinderen project vervoerd. De hele ochtend tot 13.00 uur zijn we daar geweest. Wat een wereld!

Zoveel straatschoffies om je heen die allemaal bij je willen zijn, op de foto willen en alles met je willen delen. We hebben twee skippy ballen bij ons. Nou, dat was zo’n succes dat we af en toe de vechtende kemphanen moesten scheiden en een tijdslimiet van 1 minuut per kind per bal instelden.
Enkele geschonken springtouwen van Drogist Sonneveld uit Zoetermeer worden drifig gebruikt door zowel kinderen samen als ook alleen.
Om een lesje aardrijkskunde te kunnen geven mogen de kinderen een grote wereldkaart beschilderen. Zonder enige terughoudendheid wordt de Noordpool groen geschilderd en verdwijnt Engeland in enkele vegen onder een oceaanblauwe verflaag. Is dit een vooruitziende blik van de gevolgen van een veranderend klimaat?
Onze Gert-Jan is met ons mee en blijkt didactische vaardigheden te bezitten, want met behulp van de zojuist beschilderde kaart en een skippybal wordt inzichtelijk gemaakt hoe de wereld in elkaar steekt. Ademloos luisteren de kids en leren ter plekke dat de wereld rond is en draait!
Hierna begint een groep met rekenles. En de drukste jongens mogen met John en Carlo, een Belg, voetballen op de binnenplaats. Leuk om ze zo te zien genieten met een bal.
We zingen nog wat liedjes met de rekengroep en doen daarna nog stoelen dans.
De kids, en stiekem wij ook, genoten met volle teugen van deze ochtend

 Bejaarden

‘s Middags gaan we nog even naar de bejaarden toe. Een van hen is er vandaag niet zo goed aan toe. Ze heeft buikpijn en volgens de arts (die net weg was) heeft ze ook hartklachten. Ze heeft lasix gekregen en valium en ibuprofen. Ze ligt er nogal apatisch bij. Benieuwd hoe het verder met haar gaat. Wij kunnen hier in dit land ook niet veel meer voor haar doen dan “tender,loving,care”

De rest van de ouderen groeten we ook weer. Deze mensen krijgen zo weinig liefde en velen waarderen het zichtbaar als je ze aanraakt of een kus geeft.

Boodschappen

Aan het eind van de middag kunnen we met z’n vijven boodschappen doen. Om er te komen neemt de chauffeur een omweg wegens verkeers opstoppingen. We doen een soort van auto safari door smalle paadjes waar wiel-diepe plassen water staan.Alleen met een 4 wheeldrive terreinwagen kun je hier doorheen. Na een hele tijd 5 tot 10 km/u gereden hebben belanden we weer in de drukke,chaotische straat taferelen waar we al aan beginnen te wennen. We parkeren bij een luxe supermarkt en doen de inkopen. Voor enkele tasjes betaal je al gauw $80,- Het mag duidelijk zijn dat dat voor de doorsnee burger hier niet is weggelegd.

Inmiddels ben ik voor Gert-Jan de wijkverpleegkundige, want 2xdaags prik ik hem intra-musculaire Gentamycine in verband met erysipelas.

We hebben intussen begrepen dat burocratie aan de grens gezorgd heeft dat de medische hulpgoederen nog niet via de Dominicaans Republiek ingevoerd kunnen worden. Dus de mensen in de kampen moeten maar weer wachten. Vreselijk hè

Tot zover weer onze belevenissen

Warme groeten,
John en Elly