Hallo beste mensen,

30°C om 10 uur ‘s ochtends is hier normaal een lekkere warmte, maar als we vandaag buiten komen is het bewolkt en drukkend warm.Elly gaat met een tasje speelgoed naar een kinder appartement en deelt uit en knuffelt met ze. Heerlijk om te zien hoe gek sommigen kunnen zijn met een simpel speelgoedje. De kindjes zwermen om haar heen en als ze een foto wil maken is er altijd wel een ander kind die ook op de foto wil en er met een arm been of hoofd voor springt.

Bejaardenspreekuur
Samen gaan we hierna naar de bejaarden, want tussen 10 en 12 komt de dokter de oudjes bezoeken. Ze kennen ons en we groeten overal met “Bon jour, Ca va?”.
De dokter blijkt een net geklede jonge vrouw te zijn die bijna is afgestudeerd. Zij is geïnteresseerd in hoe wij het in Nederland zouden doen en opnieuw proberen we zo goed en kwaad mogelijk een en ander uit te leggen. Wel jammer dat zij geen Engels spreekt. Al snel werken we mee in de routine van bloeddruk meten, noteren, meekijken. Even later zit ik zelfs op mijn voorstel de necrose(dood weefsel) weg te knippen van de teen van een oude dame.
Zij heeft ernstige diabetes en voelt niets meer aan die teen. Met een verband met een overdaad aan jodium verlaat zij de kamer.

Privacy
Het was trouwens wel lachen. In de spreekkamer van de arts staat een bank en daar zitten dan 6 patienten te wachten op hun beurt, terwijl 50 cm verderop de arts een patient onderzoekt en bevraagd. Niks privacy. Op een gegeven moment werd een patiente zittend op de stoel onder haar rok onderzocht wegens een blaasverzakking! Voor hier volkomen normaal net zoals dat buiten de poort mannen overal wildplassen. Dus gewoon in een drukke straat tegen een muur of boom.

Richting grens
We moeten nog opschieten en verlaten het zwaar uitgelopen spreekuur, nuttigen een snelle hap en springen in de auto. Samen met nog 4 anderen gaan we met Johan richting Dominicaanse Republiek om daar de touringcar met het Nederlandse medische team op te halen. Johan heeft een flinke stapel papieren bij zich met hierbij de officiële toestemming voor invoer van medische hulpgoederen die hij enkele dagen geleden met veel moeite op het ministerie kreeg.

Onderweg
De rit naar de grens is de moeite waard. Prachtige panorama’s van bergen en de bekende armoedige dorpen en stukken slechte weg met kuilen waar je stapvoets door moet. Als we  bijna bij de grens zijn rijden we nog langs een kolossaal meer. Langs het meer is de weg superslecht, omdat grote stukken weg na de voorlaatste orkaan zijn weggespoeld zodat je hier slechts stapvoets door grote plassen kunt rijden. Weer autosafari dus.

Spannend
Bij de grens ontmoeten we vlot de bus met team en 6 palets hulpgoederen bij zich.
Het wordt nog spannend als de een na de andere douane beambte zich bemoeit met de inhoud van de bus en de benodigde papierwinkel. Afgelopen jaar is er, blijkt, heel veel illegaal het land ingesmokkeld onder het mom van hulpgoederen. Terecht zijn de regels en toezicht daarom verscherpt. De kans lijkt af te nemen om het team over de grens te krijgen, maar met de overtuigingskracht van Johan en onze schietgebeden verschijnt er plots een hoge douanebeambte die uiteindelijk voor rede vatbaar is en mogen we door!
We hoefden zelfs geen €1300,- aan belasting over de goederen te betalen.Gejuich gaat op. Een ontroerend moment.

Veilig thuis
De reis duurt veel langer door de minder wendbare bus en enorme opstoppingen, maar we komen veilig thuis en helpen samen met een grote groep mensen de bus leeg halen
Morgen ga ik(John) met het medisch team meehelpen om alles een plek te geven en willen we zo snel mogelijk de kampen in.

Voila! weer een dag omgevlogen.

Tot blogs
John en Elly

6 Januari

Gescheiden
Vandaag scheiden onze wegen zich. John blijft op het kinderdorp en haalt een huilend kind met snottebel even uit z'n bedje tot hij kalmeert en hij probeert wat met de verzorgsters te communiceren. Het is soms net "hints" het tv-spel uit de jaren 80.

Vandaag is ook de kinderarts dr. Nathalie op het kinderdorp.
Ik (John) breng de koffer met medicatie uit 't Lange Land Ziekenhuis op de onderzoek/spreekkamer en later zoeken de Haïtiaanse miss (verpleegkundige) en ik de medicatie uit. Ook dan is het weer erg lastig als je zelf beperkt Frans en zij geen Engels spreekt. Maar met handen en voeten werk en tekeningen komen we toch een heel eind. Je had ons moeten zien hoe we uitbeelden dat het ene middel voor de misselijkheid was en het andere gebruikt wordt bij obstipatie. Gelukkig was er verder niemand aanwezig, want het moet als een doodziek persoon geklonken hebben!

Ook wil ik even kijken bij Gert-Jan en wat verdere uitleg geven wat zijn kwaal(erysipelas) inhoudt en wat hij kan verwachten, maar als ik bij zijn appartement kom is er net wateroverlast geweest en staat hij de boel droog te vegen. Voor een echte Zeeuw als Gert-Jan is dat natuurlijk een eitje, want het motto voor de Zeeuwen na de watersnoodramp was ten slotte "Luctor et Emergo" (Ik worstel en kom boven)

Op pad
Voor mij (Elly) begon de dag al vroeg. Samen met een Haïtiaanse chauffeur ga ik met 2 journalisten en een Franse jongen op pad. We hebben een aantal wensen doorgegeven aan de chauffeur en hij maakt de route. De journalist voor het Nederlands Dagblad wil het liefst een interview met iemand van het volk. De Belgische journaliste wil graag vandaag mooie foto’s schieten. Eerst gaan we naar de wijk Delmas waar de Belgische herinneringen wil ophalen van een jaar geleden. We ontmoeten daar de directeur van het grote laboratorium van Haïti. We worden rondgeleid door alle speciale laboratoria, malaria, cholera, tbc. Allemaal een eigen afdeling. Super goed georganiseerd. Het is wel vreemd, zo’n mooi gebouw, zo rijk , en dat door de aardbeving. Zij hebben er goed aan verdiend, en nu ook weer aan de cholera. Voor het eerst zie ik dikke Haitianen!

Interview in de tuin van minister
We rijden vanuit Delmas richting stad. Als we voorbij het voormalige huis van de minister rijden zien we in de tuinen allemaal tenten. Het huis is onbewoonbaar en overal waar mogelijk heeft iemand een “tent“ gebouwd. We rijden het terrein op, vragen toestemming als pers, en mogen door. We wandelen het kamp in en direct komen er kinderen en mensen op ons af. Eigenlijk willen ze niet gefotografeerd worden, alleen als je er voor betaald.

Gerhard, journalist van het ND probeert een gesprek aan te gaan met een vrouw die langs de kant zit. Ze is net terug van Delmas waar ze plastic probeert te verkopen.Hij pakt papier en pen en vraagt of hij haar mag interviewen, de chauffeur dient als tolk.

Heeft u nog hoop mevrouw? ‘Als je geloofd in Jezus komt alles goed!’,zegt ze en glimlacht breeduit. Voor de aardbeving was ze lerares in Port–au–Prince. Hun zoontje van 7 hebben ze naar familie gestuurd, dat doet pijn,’hij komt terug hoor’ ,zegt ze hoopvol. Haar man is bouwvakker en probeert wat losse baantjes te krijgen. Als ze een dag geen plastic verkoopt kan ze een dag niet eten. De hulp in het kamp bestaat alleen nog uit water en zeep. Ze laat haar tent zien, schoon van uiterlijk maar als vloerbedekking modder en een vreselijke stank. We zijn ontroerd met zo’n verhaal. Ik koop een plastic waterkan voor 20 dollar en geef haar een goede week!


Ondertussen lopen er mensen van het Amerikaanse Rode Kruis pamfletten uit te delen. Ze geven voorlichting over cholera. Liefdevol doen ze voor hoe je cholera kunt voorkomen.

We gaan verder met onze tocht door het centrum. Overal weer de afvalhopen, rioolwater, ingestorte huizen en daartussen de mensen met hun kraampjes. Als we het raam opendoen om een foto te maken komt er een ondraaglijke lucht de auto in.

In een ander kamp
We komen uiteindelijk bij het ingezakte paleis. Hier in de parken tegenover het paleis staan veel tenten. De voorste rij tenten aan de straatkant is mooi blauw, later blijken er direct achter alleen maar schamele tentjes te staan, samen gepakt met stokken, golfplaten en zeilen. Kampleider  Carlos ziet ons verbaasd kijken en spreekt ons aan. Een vriendelijke man die ons direct in het Engels aanspreekt. Er vormt zich een groepje om ons heen, iedereen stelt zich voor en wil aandacht. Carlos begint direct te klagen over de hulp en de regering. Dit kamp bestaat uit ongeveer 2500 mensen dicht op elkaar. Ieder leeft voor zich. Als iemand iets aan geld heeft en eten kan kopen doet hij dat niet op het kamp, daar komt ruzie van. Er is nu een soort burgerwacht ingesteld, 50 mannen bewaken het kamp dag en nacht. Helaas kunnen ze niets doen aan het feit dat jonge meisjes zich al als prostituee verkopen om maar aan een beetje geld te komen. Zij zijn alleen voor diefstal en ruzie. We krijgen een rondleiding van Carlos en we hebben een hele stoet achter ons aan.

Foto’s zeggen meer dan duizend woorden, wat we hier zien is niet te omschrijven. Stil volg ik en voel me ellendig. We mogen soms binnen kijken en zien gezinnen in tenten van 2 bij 2 meter. In het midden is een waterpunt, alles eromheen is modder. Als we het kamp verlaten staan de tranen in mijn ogen en heb ik het echt moeilijk. We nemen Carlos mee naar de auto waar ik hem wat geld geef.
Ik mag een mooi schilderij uitzoeken, dat wordt een mooie herinnering aan een onmenselijke plaats!

5 Januari

Teleurstelling
Overkomt je dat ook wel eens? dat je iets getypt hebt en dat je niet op tijd hebt opgeslagen en er iets fout gaat zodat je tekst kwijt bent? Dat overkwam mij (John) na het schrijven van een half A4 tekst voor dit blog. Daar gaan je prachtige volzinnen!
Helaas, het leven van een stukkie schrijver gaat niet over rozen
Misschien voelt een Haïtiaan dit wel als er weer iets niet lukt.
Zo, inmiddels ben ik weer over de ergste teleurstelling heen. Elke Haïtiaan zou een blog moeten bijhouden als therapie (60% is analfabeet), want na 95 woorden teleurstelling beschrijven voel je je al beter!

Antibiotica
Vandaag begonnen met Gert-Jan te injecteren met antibiotica. Hij heeft meer last van z’n been en we beseffen dat hij gisteren teveel heeft gedaan in plaats van te rusten. Bedrust lijkt de beste behandeling in de acute fase van erysipelas(wondroos). We helpen hem daarom om te verhuizen naar een andere kamer, want als het medische team komt,moeten ze in het grootste appartement.
Trouwens nog een heel gedoe met dat team, want ze kunnen pas beginnen als alle hulpgoederen er zijn en de Haïtiaanse douane eist meer documenten.

Papierwinkel
Johan Smoorenburg gaat dus persoonlijk een hele papierwinkel afleveren bij het ministerie van volksgezondheid en hoopt van een topambtenaar een brief voor de douane mee te krijgen liefs met gesloten beurs,omdat het voor een goed doel is.
Wij mogen samen met de Belgische journaliste mee en kunnen weer van het uitzicht “genieten”
Opnieuw komen we ogen tekort door alle indrukken. Het is onbeschrijflijk wat er elke minuut aan je voorbijtrekt. Op een bepaald moment zie ik bijvoorbeeld een jonge man bukken naar de straat om... te drinken uit een plas water!! Vind je het dan gek dat de gemiddelde Haïtiaan niet ouder word dan 60 jaar oud. Wat een armoede en een puinzooi.
Op sommige plekken ziet Port-au-Prince er uit zoals Enschede net na de vuurwerkramp.

Ministerie 
Bij het ministerie hangen diverse jonge mannen die direct op de auto aflopen en om geld vragen. Om verdere vertraging/problemen te voorkomen geeft Johan ze wat geld. Met omgerekend €1,- a €2,- kan hij weer verder het terrein op. De verantwoordelijke personen blijken er niet te zijn. We vertrekken weer en rijden wat rond om de journaliste de kans te geven wat plaatjes te schieten. Als we bij de ruïnes van de kathedraal stilstaan en Johan met de journaliste uitgestapt is, worden we omringd door zeker 15 jongens die op de ramen tikken en bonzen. Alle registers gaan open om ons te bewegen het raam open te doen voor geld of drinken. Op uitdrukkelijk verzoek van Johan doen we dit echter niet. Overal schrijnende gevallen, bedelaars, tentenkampjes en vuilnis.

Na nog 2 keer bezoeken van het ministerie, gesprekken, wachten, bidden, hopen komt Johan eindelijk met de benodigde papieren naar buiten en heeft hij niet hoeven te betalen!  6 uur na vertrek eindelijk het doel bereikt. We kunnen weer terug. We hebben het met elkaar erg gezellig. Johan is een topper!
    ‘s Avonds komen er weer nieuwe gasten bij op het project. Het is een komen en gaan van hulpverleners van diverse pluimage, professie en nationaliteit. En alles leidt Johan in goede banen.

Lief thuisfront, het is hier weer middernacht en morgen kraait de haan weer om 04.00 uur(zucht)
Morgen weer nieuwe avonturen van

John en Elly

3 en 4 Januari

Allereerst bedankt  iedereen die ons volgt en reakties plaats. We vinden het erg leuk om jullie reakties te lezen.

Maandag 3 Januari werd voor ons een beetje een soort rustdag na de indrukken van gisteren eigenlijk wel prettig. We bleven dus op het ommuurde terrein
We zijn ook benieuwd hoe laat we naar het ziekenhuis meekonden om Gert-Jan weer op te halen. Dus even rustig naar huisje nr.5 om foto’s van een kindje te maken die financieel geadopteerd is door Ruud en Ilonka uit Harderwijk. Het meisje moest wel even wakker worden.
Daarna Michael nog even bezocht. Dat is een kindje die nogal ziek was en in 9 weken intensief begeleiden lichamelijk weer oke is. Het mannetje is echter teruggetrokken. Hij kent ons natuurlijk ook niet, maar de meeste andere kinderen zijn over het algemeen heel aanhankelijk.

Elly bezocht nog even het naaiatelier. Groot woord voor een hok waar 2 vrouwen een soort van handeltje proberen te draaien binnen de muren van het project.

Hierna lopen we weer naar het bejaardenproject. Het is heerlijk weer. Blauwe lucht en al 30°C ‘s morgens om 10.00 uur. Elly heeft vetkrijtjes bij zich (van moeder) en wil met een aantal mensen creatief bezig zijn.
Aanvankelijk begint men wat moeizaam, want kleurplaten kennen ze wel, maar een leeg vel en vetkrijtjes niet, dus Elly tekent wat bloempjes en blaadjes en ja hoor, dat werkt aanstekelijk. Na een uurtje hangen we de resultaten op de muur. We doen nog wat spelletjes en groeten iedereen weer in ons beste frans: “Au revoir”

‘s Avonds hebben we in het appartement waar wij slapen nog een gezellige avond met z’n vijven.

Dinsdag 4 Januari zijn we achter op de pick-up truck naar het straatkinderen project vervoerd. De hele ochtend tot 13.00 uur zijn we daar geweest. Wat een wereld!

Zoveel straatschoffies om je heen die allemaal bij je willen zijn, op de foto willen en alles met je willen delen. We hebben twee skippy ballen bij ons. Nou, dat was zo’n succes dat we af en toe de vechtende kemphanen moesten scheiden en een tijdslimiet van 1 minuut per kind per bal instelden.
Enkele geschonken springtouwen van Drogist Sonneveld uit Zoetermeer worden drifig gebruikt door zowel kinderen samen als ook alleen.
Om een lesje aardrijkskunde te kunnen geven mogen de kinderen een grote wereldkaart beschilderen. Zonder enige terughoudendheid wordt de Noordpool groen geschilderd en verdwijnt Engeland in enkele vegen onder een oceaanblauwe verflaag. Is dit een vooruitziende blik van de gevolgen van een veranderend klimaat?
Onze Gert-Jan is met ons mee en blijkt didactische vaardigheden te bezitten, want met behulp van de zojuist beschilderde kaart en een skippybal wordt inzichtelijk gemaakt hoe de wereld in elkaar steekt. Ademloos luisteren de kids en leren ter plekke dat de wereld rond is en draait!
Hierna begint een groep met rekenles. En de drukste jongens mogen met John en Carlo, een Belg, voetballen op de binnenplaats. Leuk om ze zo te zien genieten met een bal.
We zingen nog wat liedjes met de rekengroep en doen daarna nog stoelen dans.
De kids, en stiekem wij ook, genoten met volle teugen van deze ochtend

 Bejaarden

‘s Middags gaan we nog even naar de bejaarden toe. Een van hen is er vandaag niet zo goed aan toe. Ze heeft buikpijn en volgens de arts (die net weg was) heeft ze ook hartklachten. Ze heeft lasix gekregen en valium en ibuprofen. Ze ligt er nogal apatisch bij. Benieuwd hoe het verder met haar gaat. Wij kunnen hier in dit land ook niet veel meer voor haar doen dan “tender,loving,care”

De rest van de ouderen groeten we ook weer. Deze mensen krijgen zo weinig liefde en velen waarderen het zichtbaar als je ze aanraakt of een kus geeft.

Boodschappen

Aan het eind van de middag kunnen we met z’n vijven boodschappen doen. Om er te komen neemt de chauffeur een omweg wegens verkeers opstoppingen. We doen een soort van auto safari door smalle paadjes waar wiel-diepe plassen water staan.Alleen met een 4 wheeldrive terreinwagen kun je hier doorheen. Na een hele tijd 5 tot 10 km/u gereden hebben belanden we weer in de drukke,chaotische straat taferelen waar we al aan beginnen te wennen. We parkeren bij een luxe supermarkt en doen de inkopen. Voor enkele tasjes betaal je al gauw $80,- Het mag duidelijk zijn dat dat voor de doorsnee burger hier niet is weggelegd.

Inmiddels ben ik voor Gert-Jan de wijkverpleegkundige, want 2xdaags prik ik hem intra-musculaire Gentamycine in verband met erysipelas.

We hebben intussen begrepen dat burocratie aan de grens gezorgd heeft dat de medische hulpgoederen nog niet via de Dominicaans Republiek ingevoerd kunnen worden. Dus de mensen in de kampen moeten maar weer wachten. Vreselijk hè

Tot zover weer onze belevenissen

Warme groeten,
John en Elly

2 Januari

Hallo allemaal!
Hier weer een update. We lopen telkens wel achter met berichten, maar ‘t kan niet anders vanwege de drukte,het trage internet en veel werk om dit blog te schrijven.
Maar goed, niet geklaagd er zijn ergere dingen zoals je verderop zult lezen.

Zondag
Vandaag is het zondag en vrijwel iedere Haïtiaan kleed zich dan op z’n mooist aan en gaat   naar de kerk. De haren van de meisjes van het kinderdorp zijn met kleurrijke strikken ingevlochten en de jongens hebben hun mooiste shirt en broek met schoenen aan.

Luidruchtig
Het eerste kerkgebouw was ingestort en men komt nu samen onder een grote houten constructie met golfplaten dak
Voor de kerkdienst begint is er een uur zondagsschool die door zowel kinderen als volwassenen wordt bezocht. Een man staat nogal vurig te praten,maar er lijkt geen onverdeelde aandacht zodat hij naar jongens toe loopt en ze stevig toespreekt.
Nu schijnen Haïtianen toch al een luidruchtig volkje te zijn.
Op de heenreis in het vliegtuig merkten we dat ook al: iedereen praat met iedereen en  niet zo zachtjes.
De kerkdienst is voor ons slecht te volgen vanwege het Creools en Frans, maar er is voldoende afwisseling. Er wordt enthousiast en luidruchtig gezongen. De president van de evangelische kerk in Haïti is te gast en doet een praatje, er worden bijbelteksten door jongeren voorgelezen, er is avondmaal en ook wij worden hartelijk welkom geheten.

Hierna gaan alle kinderen op de foto voor het thuisfront. Zowel voor een journaliste van de krant van West-Vlaanderen, alsook voor het Albeda college in Rotterdam die een cheque aan Elly meegaf. Het was een heel kleurrijk gezicht met op de achtergrond de kinderappartementjes en de bergen

Tap-tap
Direct na de kerkdienst een snelle slok koffie en wat lekkers direct de auto in. We rijden weer over erg hobbelige en zeer stoffige wegen om ons weer te verbazen over de armoede, de geïmproviseerde straathandel en de kleurrijk beschilderde “Tap Taps”, goedkope taxi’s waar je met z’n tienen of meer achterin zit. Deze vehikels zijn beschilderd met religieuze kreten waarschijnlijk als een soort smeekbede dat er niets gebeurd!
We bezoeken Gert-Jan. Het gaat goed met zijn infectie en hij mag als morgen de bloeduitslagen goed zijn naar huis.

Straatkinderen
Hierna bezoeken we het straatkinderenproject. Een prachtig initiatief van Wilcie, de Haïtiaanse vrouw van Johan. Hier worden zo’n 40 kinderen die normaal op straat leven opgevangen en wangedrag wordt gecorrigeerd. Ze krijgen een maaltijd, ze zingen, kleuren, spelen, ruziën. Vandaag is een speciale dag voor de kinderen. Ze zijn al feestelijk gekleed vanwege de zondag, maar hun familie is ook uitgenodigd om kennis te maken met het project en de vorderingen te zien.
Als wij binnenkomen worden we door diverse kinderen weer hartelijk omarmd en soms meegenomen naar een familielid. We dansen met ze mee en zien hoe lief deze straatschoffies vandaag zijn. Na een ontroerende toespraak van Wilcie word een van de jongens emotioneel als hij mag bidden voor het eten. Precies vandaag is het zijn verjaardag, maar zijn ouders zijn er niet(horen we later)

Tentenkamp
Hierna rijden we naar een vallei waar nog steeds tienduizenden tenten zijn voor de slachtoffers van de aardbeving. Als we kennis maken met een van de kampoudsten, blijkt dat er totaal geen medische voorzieningen zijn. Mensen komen spontaan naar ons toe met een kind met een enorm waterhoofd. Iemand klaagt over buikpijn en er blijkt behoefte aan tandartszorg. Er zijn geïmproviseerde toiletten en een grote watertank, maar verder niet. Dit is dus een jaar na de aardbeving! De noodtenten beginnen onder invloed van weer en wind al te scheuren. Ter plekke besluit Peter, een Nederlander die kwartiermaker is voor een medisch team uit Nederland, om geen choleraondersteuning  te realiseren, maar elementaire basisgeneeskunde voor 3 kampen te organiseren. Binnen 24 uur word er koortsachtig gebeld en geregeld oa in samenwerking met artsen zonder grenzen en is er toestemming voor dit initiatief.

Met een hoofd vol indrukken keren we terug naar het kinderdorp
Iedereen is verbaasd en verbijsterd dat er nog zo weinig gedaan is met de miljarden voor de noodhulp en wederopbouw. Dat laatste lijkt zelfs nog niet te lukken, omdat noodhulp nog verlengd moet worden.

Tot zover beste mensen!
Liefs
John en Elly

1 Januari

Hallo lief thuisfront,

Geen dag is hier hetzelfde. De zaterdag begon heel rustig met zelfgemaakt ontbijtje in ons appartement. foto's en filmpjes selecteren. Internet proberen en blog van de dagen hiervoor publiceren. Heerlijk!

 Om ± 11.00 uur komt Johan ons de traditionele Haïtiaanse nieuwjaarssoep brengen. Pompoensoep waarin zoete aardappel, kip en wat groenten. Lekker en voedzaam. Buiten is het al lekker warm en we zien in de tuin een oranje duif. Johan had dat hier ook nooit gezien.

Sommigen vragen zich af hoe het met die haan gaat. Ik zie regelmatig kip in de maaltijden die geserveerd worden, maar tot op heden wordt ik nog steeds tussen half 4 en half 5 gewekt door deze minkukel ondanks dat ik oordoppen draag. ach, je went er ook aan.

We denken en praten veel over de situatie hier op het dorp en de soms schrijnende situatie met de bejaarden. Om 13.00 uur lopen we er rustig naar toe. Onderweg passeren we het bananenveld waar her en der zowaar alweer  bananen groeien. Je moet weten dat na de aardbeving de muren rond het dorp ingestort waren en alles van de bomen was gehaald.
Sinds de muren zijn hersteld groeien de bananen ook weer ongestoord.
Als we aankomen bij de bejaarden merken dat er geen verzorgenden zijn, terwijl er wel wat te doen is.
We horen dat de bejaarden ook de traditionele pompoensoep hebben gehad . Op de kleding van een aantal bejaarden zijn de resten nog ruim zichtbaar. Wel zielig, het meest zieke en verwarde mannetje ligt zonder matras met wat lakens om zich heen op het stalen bedframe. Niemand weet waar het matras is en de verzorgsters zijn weg. Als we even rondlopen zien we buiten een matras in de zon liggen. Blijkbaar had hij de boel weer ernstig bevuild, maar het ziet er nu schoon en droog uit en dus slepen we het matras weer naar binnen, takelen de man van bed en maken het weer op. Op een ander bed in de mannenzaal ligt een oude vrouw te slapen. Daarnaast zit een mannetje met een wat berustende blik. Ik grap nog of ze getrouwd zijn, maar dat blijkt niet het geval.
Zorg is hier dus minimaal en we proberen te bedenken hoe we het hier kunnen organiseren.


's Middags rijden we met Johan via de zwaar beschadigde binnenstad van Port-au Prince. Het is adembenemend en vrijwel onbeschrijflijk wat je ziet. Een jaar na de aardbeving is vrijwel alles nog even dramatisch. Het lijkt alsof je door een filmset van een rampenfilm rijdt. Overal puin en half ingestortte gebouwen waaronder mensen een handeltje met groenten,schoenen of wat dan ook hebben, terwijl de muren en het dak boven hen elk moment lijkt te kunnen instorten. Onbegrijpelijk!! Op veel plaatsen staan tentenkampen waar een park was. Hele stukken regeringsgebouwen zijn totaal verdwenen en ,volgens Johan, zijn meer dan 40% van alle ambtenaren die daar werkten bedolven.

We laten de puinhopen achter ons en rijden naar het privé ziekenhuis om Gert-Jan te bezoeken. Hij komt uit Rafael Goes en is hier een half jaar (levensloopregeling) om te helpen waar hij kan. Op een fantastische manier komt er geld binnen waar hij tot nu toe samen met een paar Haïtianen een eenvoudig huisje van gebouwd heeft. Op dit moment zouden ze al 4 huisjes kunnen bouwen met het geld wat ze samen gebracht hebben. Gelukkig gaat het stukken beter met hem. De aderontsteking neemt dankzij de rust en de anti-biotica af.

Op de terugweg halen we 2 belgen op van het vliegveld. Een van hen is een journaliste die vorig jaar als een van de eersten aanwezig was samen met het Belgische rescue-team "Be-fast" Zij heeft verschrikkelijke dingen gezien en meegemaakt en vertelde dat ze nu weer kwam onder andere om haar trauma te verwerken en een reportage te maken hoe het een jaar later is. We kunnen goed met haar opschieten.

Eenmaal "thuis" eten we nog wat met de gasten in  luxere omstandigheden dan we vandaag onderweg zagen en gaan weer moe slapen

Warme groeten,

John en Elly

30 en 31 December

Bejaarden
Johan heeft ons gevraagd om vooral het bejaardenhuis eens te gaan observeren en te kijken wat daar aan veranderd moet worden. Proberen te kijken met de ogen van een Haitiaan en niet vergelijken met de bejaardenhuizen in Nederland. We gaan naar het einde van het terrein en passeren de bakkerij, het vormingscentrum en wat huisjes waarvan we nog niet weten waar ze voor zijn.We komen op een soort binnenplaats met planten en bomen en een voetpad met bankjes waar de oudjes met elkaar zitten. Rechts en links de slaapzalen en aan het einde de eetzaal. Hier is gelukkig niet veel beschadigd, alleen scheuren in de muren en die zijn al gedicht.
Als wij in het huis komen weet iedereen dat direct en komen ze allemaal kijken. We werden rondgeleid door een lieve werkster daar.
Per slaapzaal zo’n 30 oudjes die veel op bed liggen. Ze hangen wat rond, zitten veel aan elkaars haren en staren wat voor zich uit. John spreekt met handen en voeten de verpleegkundige en probeert wijs te worden uit de verpleegkundige rapporten. We knuffelen met sommige oudjes, dat vinden ze heerlijk, en John maakt muziek op een ongestemde gitaar met 3 snaren, het klonk voor geen meter maar lol hadden ze wel.

Eten
Om 13.00 uur zouden ze eten en we waren wel benieuwd hoe dat ging. In de eetzaal staat een tafel met een tv erop. Te vies om in de buurt te komen maar juist daar leg ik even mijn fototoestel neer en hang wat om alles te bekijken. Oh, oh de blanken zijn er, dus moeten we nu toch maar even wat anders doen lijkt de verzorging te denken. Paniek. Er komt een dame en gaat de tv met mij eraf halen, direct honderden dode muggen die onder de tv zaten. We poetsen de tafel, er komen schone kleedjes en de tv kan er weer op. Leuke actie, speciaal voor mij. Ondertussen zijn er pas 3 die willen eten. Op de balie staan alle bakjes, pannetjes met eten te wachten, alles is opgeschept maar geen bewoner komt. De dames die gekookt hebben pakken een eigen bord, gaan naar buiten en gaan eten…Wij vragen om ons heen hoe nu te handelen. Ze zeggen dat ze het warm hebben en daarom niet komen. Maar het is zelfs winter, dus altijd warm, geen excuus. We gaan ze optrommelen. Het duurt tot bijna 14.00 uur maar dan hebben we bijna alle oudjes aan tafel. Er blijven er misschien 6 over die in hun bed eten omdat ze pijn hebben en niet naar de eetzaal willen. Ons doel voor vandaag is bereikt. We helpen nog even en gaan dan terug naar huis waar we zelf ook nog moeten eten.

Zwemmen!
Om half 3 verwachten we de straatkinderen. Eerst de jongens en even later de meisjes. We hebben een zwemfeest voor ze georganiseerd, want achter de huizen op het project is er een echt zwembad en dat wordt goed onderhouden en met velen gedeeld.
De 25 jongens komen om 3 uur en mogen eerst in het ondiepe. Even kijken wie er kan zwemmen. Dat zijn er toch een aantal. Ik herinner dat ik een opblaasbal gekregen heb. Dat is een succes. Heerlijk gespeeld met ze, wat een feest! Toen nog snoep en koek en het feest is compleet. De meisjes komen en spelen een stuk rustiger maar vinden het ook geweldig.
Gisteren is er een container aangekomen met kleding uit Martinique en er gaan veel kinderen met nieuwe kleren weg. Nog even naar het veld voor de kinderhuizen, alle kinderen gaan met elkaar dansen en zingen tot de auto komt die ze weer terug brengt. Allemaal in de vrachtauto staan en zo voorzichtig rijden naar huis. 5 minuten over een hobbelweg, in Nederland zou het nooit mogelijk zijn.
Moe maar voldaan eten we nog wat broodjes en gaan in ons eigen vertrek lekker even lezen.

Vrijdag oudejaarsdag.
Wat een gek idee, wakker worden op oudejaarsdag met 30 graden in Haïti. John gaat naar  de prive-kliniek om te zien hoe het met Gert-Jan gaat. Na een uitermate hobbelige, stoffige route waar alle aspecten van het Haïtiaanse buitenleven aan ons voorbijtrekken, wordt John bijna verkeerd afgeleverd. Foutje, bedankt!  Gelukkig gaat het met het been van Gert-Jan al veel beter.
Elly is intussen met Lucille, een Frans meisje van 19 jaar, die al maanden van huis is naar het straatkinderen project. We hebben thuis grote vellen papier aan elkaar gemaakt en daar een plattegrond op getekend. Ik neem de autootjes mee die we van Tim en Ruben Bout hebben gekregen en ook de grote tekendoos van Jan Gaasenbeek. We zijn er klaar voor. Als we daar aankomen zijn er 40 verlangende snoetjes die op je afspringen en je niet meer loslaten. Ze roepen je naam en willen dat je ook hun naam onthoud en steeds herhaald. De zak met autootjes was geweldig. Ze hadden alleen een kerstcadeautje gehad en verder niets aan speelgoed. Iedereen mocht er één. Wat een ruzie en gevechten, tja dat had ik kunnen verwachten met straatjochies. Wat een herrie, voordat we daar orde in hadden duurde het wel even. Ons Frans is niet goed, maar dan kom je er ineens wel uit. We verdeelden de kinderen in groepjes en begonnen uit te leggen wat we wilden. Nooit gehoord van luisteren, geen 10 minuten concentratie, wat is dat moeilijk. Sommige kinderen hebben een paar jaar school gehad, maar dat is dan jaren terug. De meesten komen zo van de straat en kennen geen regels. Maar wat zijn ze lief en wat willen ze veel knuffelen. Als er een vliegtuig overkomt komen er 2 vragen of ze mee mogen naar Nederland.

Foto's
Een fototoestel vinden de straatkinderen het einde , Elly probeert een foto van elk kind te gaan maken en dan volgende week uitprinten en fotolijstjes te maken. Voor ze het beseft is helaas de batterij op en zijn er pas 24 kinderen met naam op de foto. Maar ach dit was al een hele klus. Volgende keer verder.
We doen met elkaar stoelendans en dat was erg leuk. Dansen dat ze kunnen!
Als Johan en Wilcie ons komen halen zijn de kids weer superenthousiast.
Vrijwel elke autorit wordt gecombineerd met als gevolg dat je soms als haringen in een ton een uur onderweg bent. Vooral op deze oudjaarsdag is het druk op de wegen.Overal getoeter, auto's die kriskras van de weg gebruik maken. Wonderlijk dat we nog geen ongeluk hebben gezien

Elly belt met de telefoon van Johan naar onze familie in NL.Die zijn blij verrast. Op Haiti is het 6 uur vroeger en hier speelt oud-en nieuw niet zo'n rol, dus wel gek om door de telefoon het geknal van vuurwerk te horen. Onze hond is bij vrienden en hij zal het met het geknal wel moeilijk gehad hebben.
Of hebben Ruud en Ilonka hem gedrogeerd en opgesloten?
's Avonds zijn we best wat moe, maar we gaan nog even dapper door met wat hapjes en een drankje. Pascal heeft zelfs oliebollenbeslag uit NL verwerkt tot heerlijke oliebollen met poedersuiker en via CNN zien we het aftellen wereldwijd op Time Square
We kussen elkaar: Bon Annee(gelukkig nieuwjaar) Welkom 2011!