Hier weer een update. We lopen telkens wel achter met berichten, maar ‘t kan niet anders vanwege de drukte,het trage internet en veel werk om dit blog te schrijven.
Maar goed, niet geklaagd er zijn ergere dingen zoals je verderop zult lezen.
Zondag
Vandaag is het zondag en vrijwel iedere Haïtiaan kleed zich dan op z’n mooist aan en gaat naar de kerk. De haren van de meisjes van het kinderdorp zijn met kleurrijke strikken ingevlochten en de jongens hebben hun mooiste shirt en broek met schoenen aan.
Het eerste kerkgebouw was ingestort en men komt nu samen onder een grote houten constructie met golfplaten dak
Voor de kerkdienst begint is er een uur zondagsschool die door zowel kinderen als volwassenen wordt bezocht. Een man staat nogal vurig te praten,maar er lijkt geen onverdeelde aandacht zodat hij naar jongens toe loopt en ze stevig toespreekt.
Nu schijnen Haïtianen toch al een luidruchtig volkje te zijn.
Op de heenreis in het vliegtuig merkten we dat ook al: iedereen praat met iedereen en niet zo zachtjes.
De kerkdienst is voor ons slecht te volgen vanwege het Creools en Frans, maar er is voldoende afwisseling. Er wordt enthousiast en luidruchtig gezongen. De president van de evangelische kerk in Haïti is te gast en doet een praatje, er worden bijbelteksten door jongeren voorgelezen, er is avondmaal en ook wij worden hartelijk welkom geheten.
Tap-tap
Direct na de kerkdienst een snelle slok koffie en wat lekkers direct de auto in. We rijden weer over erg hobbelige en zeer stoffige wegen om ons weer te verbazen over de armoede, de geïmproviseerde straathandel en de kleurrijk beschilderde “Tap Taps”, goedkope taxi’s waar je met z’n tienen of meer achterin zit. Deze vehikels zijn beschilderd met religieuze kreten waarschijnlijk als een soort smeekbede dat er niets gebeurd!
We bezoeken Gert-Jan. Het gaat goed met zijn infectie en hij mag als morgen de bloeduitslagen goed zijn naar huis.
Hierna bezoeken we het straatkinderenproject. Een prachtig initiatief van Wilcie, de Haïtiaanse vrouw van Johan. Hier worden zo’n 40 kinderen die normaal op straat leven opgevangen en wangedrag wordt gecorrigeerd. Ze krijgen een maaltijd, ze zingen, kleuren, spelen, ruziën. Vandaag is een speciale dag voor de kinderen. Ze zijn al feestelijk gekleed vanwege de zondag, maar hun familie is ook uitgenodigd om kennis te maken met het project en de vorderingen te zien.
Als wij binnenkomen worden we door diverse kinderen weer hartelijk omarmd en soms meegenomen naar een familielid. We dansen met ze mee en zien hoe lief deze straatschoffies vandaag zijn. Na een ontroerende toespraak van Wilcie word een van de jongens emotioneel als hij mag bidden voor het eten. Precies vandaag is het zijn verjaardag, maar zijn ouders zijn er niet(horen we later)
Hierna rijden we naar een vallei waar nog steeds tienduizenden tenten zijn voor de slachtoffers van de aardbeving. Als we kennis maken met een van de kampoudsten, blijkt dat er totaal geen medische voorzieningen zijn. Mensen komen spontaan naar ons toe met een kind met een enorm waterhoofd. Iemand klaagt over buikpijn en er blijkt behoefte aan tandartszorg. Er zijn geïmproviseerde toiletten en een grote watertank, maar verder niet. Dit is dus een jaar na de aardbeving! De noodtenten beginnen onder invloed van weer en wind al te scheuren. Ter plekke besluit Peter, een Nederlander die kwartiermaker is voor een medisch team uit Nederland, om geen choleraondersteuning te realiseren, maar elementaire basisgeneeskunde voor 3 kampen te organiseren. Binnen 24 uur word er koortsachtig gebeld en geregeld oa in samenwerking met artsen zonder grenzen en is er toestemming voor dit initiatief.
Iedereen is verbaasd en verbijsterd dat er nog zo weinig gedaan is met de miljarden voor de noodhulp en wederopbouw. Dat laatste lijkt zelfs nog niet te lukken, omdat noodhulp nog verlengd moet worden.
Tot zover beste mensen!
Liefs
John en Elly
